انجمن شاعران ایران

دل به دل راه ندارد ! اتوبان دارد ... وقتی دلها به هم نزدیک باشند میتوان تمام مسیر را فرش طلا کرد با شانههای افتادهی خاکی علی اسماعیلی ۷ اردیبهشت۹۶...

باید بدانی که این حس وصف ناپذیر تقریباً، نه اصلا تکرار نميشود تنها خواسته ات این است که دوباره برسد چه میگویم؟ منظور آن روزهاست کاش مثل این روزهایم که مدام تکراری اند آن روز ها ،تکرار می شدند حتی برای یک روز، تکرار می شدند آن روز های خوبه تکراری...

رنگین کمان در مه زیباتراست ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ​ـــــــــــــــ سگ... بگذارسلول های خاکستری ات خودکشی کنند و جاری شود در رگ هایت جریانِ نجیب جنون تو... با غریزه ی مرگ زیباتری به من اعتماد کن و دو پیک جسد بریزبنوشیم به سلامتی این تباهی زیبا ولخت شو برای آبتنی در صدای این آکاردئونِ آرام متنِ مقدسِ مناسبتِ بعدی... فراموشی اس...

«عاشيق علسگر» خداوند ساز و سخن و برجستهترين سيماي تاريخ عاشيقي درآذربايجاناست كه مكتبي خاص در اين نوع ادبي به وجود آورد. پژوهشگران فن، ظن قوي ميبرند كه وي در سال 1821 م. در روستاي «آغ كيلسه» از روستاهاي ولايت «بارسار گئجر» درارمنستانكنونيمتولد شده است. پدرش،عليمحمد،هيزمشكن بود و طبع شعر هم داشت. وي كه سرپرست عائلهاي هشت نفري بود، به سبب سختي معيشت،علسگررا در 14-13 سالگي پيش شخصي به نا...

لذت و دردِ عشق از آن روز به هم آمیخت که ما را صاعقه ای از هم جدا کرد... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ​ حیوانک بر زخم کاری گلوله لیسه می کشید...! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ برگ ها مُردند ...

«جن های بی انجام» و من دیدم که تو آرام ... خندیدی چرا آن طور ناهنگام خندیدی؟ بگو آیا میان حلقه های دود به وهم واضح احکام خندیدی؟ و یا با رؤیت یک خمره روح سرد به حال شوش یا ایلام خندیدی؟ و یا به اتحاد برج های گیج... برای کشتن اهرام خندیدی؟ و یا روی تراس خانه ی یک شعر به طعم کار یک دینام خندیدی؟ و...

در داردار هر گره همیشه طنابی هست که تمامی ات را به آن بیاویزی...   sinaahmadvand (اندازه: 181 bytes / تعداد دفعات دریافت: 2) ...

درود برهمه ی دوستان عزیز این چند بیت را بعد از خواندن چندباره ی شعر معروفی از حافظ فلبداهه با قافیه و ردیف آن نوشتم هرچند که می دانم باید آنرا ویرایش و سپس ارسال می کردم ولیکن چون بسیار از نقد لذت می برم خواستم زحمت نقد را بر دوش شما بزرگواران بگذارم و اما شعر: منم درویشِ امروز و تو گو باشم که فر...

روزهای کوتاه و سرد حاشیه خلوت کافه ها حرف های وارانه آدمها سلام های گره خورده در آستین نگاه های بی تفاوت و یخ از من می گذرند حوالی عصر های بیهوده تهران. دیوانگی خیال من پریشان خاطره ای است که رودخانه خشک شده این شهر را هر غروب به سمت گونه هایم سرازیر می کند. امشب من همه لحظه های خوشبخت را جایی میان لب پریدگی فنجان های قهوه جا گذاشته ام....

چای تنهای ۳(وقتِ صبحانه ی احساسِ زمین) گل تنهایی من صبح بخیر یاس دلتنگی من صبح بخیر خبر تازه چه شد؟؟ از عددهای سرِ صفحه ی تقویم یکی باز گذشت پلکِ سنگین من اما؟! دلخوش از وعده ی دیرینه ی تو خواب نرفت.. خاطرم هست ولی؟؟ خاطرت هست اگر لحظه ی دیدار نخستین مرا؟ محضِ آرامشِ این دلهره در سینه ی ما تو به آوازِ شبِ چلچله های سرِ این باغ بگو در بهاری که از این بیشه گذشت در قراری که میانِ من و چشمانِ تو آرام نشست حرفی از رفتن و تنهایی این مرد نبود!! اهلِ آبادیِ آبادِ زمین می دانند.. لحظه آبستنِ فردای شبی شد...که به وصلش نرسید!! مثلِ آن سیب که در شاخه ی نا اهل نشست و .. وقتِ پاییز...به اهلش نرسید!!! یا همین لحظه ی دیدار!!!!!....که صد سال گذشت وووو.. لحظه و... ساعت و وقتش؟؟؟ نرسید....نرسید!!!!!!!!!!! آر...

سنگینی پلک هایم... اما خیال نبودنت آرام م نمی گذارد درطلوع وغروب اتاقک ذهنم نشسته ام و منتظرآمدنت تجسم تو را می کنم که با گرمی لبخند و آرام خیره میشوی به غنچه ی کوچک که درآغوشت ارام خوفته چشم باز میکنم تا که من هم درآغوشت بکشم اما چیزی جز اتاق تاریک سهم من نمی شود قلبم می گیرد تمام نفس هایم پشت بغضم زندانی می شوند و حق بیرون آمدن را ندارند به حکم دوس داشتنت فقط میتوانم اسم ات را در درونم فریاد زنم با نصاراشک هایم ...

از زمانی که من تو را دیدم فکرهاییست در سرم بد نیست من نکردم به این قفس عادت دو وجب گاه میپرم بد نیست کوری دشمنان بد خواهم حال من زار! دلبرم بد نیست من به امید صلح می آیم ایستادی برابرم ..........؟ از مقام بلند سلطانی گاه گاهی کمی کرم بد نیست با سوالی هنوز درگیرم اینکه من از تو بهترم بد نیست؟ لا اقل خاطرات خوبت را با خود از شهر میبرم بد نیست درد دوری اگر چه دشوار است نام او را که میبرم بد نیست سلام ببخشید چند وقت نبودم و افت کردم . پس نظراتتون را دریغ نکنید ....

سیاهی آموختیم از «تاریخ»! بر شانه هایمان دستهایست آذین بسته نه به مهر که به دشنه! از ساقه های گندم مرثیه های گرسنگی می روید و بکارت خوشتراش جنگل را تبر حسرت نشانه رفته! بی کوچه و بازار شهری را آغاز کردیم که بر قامت پنجره هایش سجاده میاویختند تا پرده ی عفت! #مستانه دادگر #ماهور...

[/size] آنگاه که با کمانچه ی چشمانت، قطعه ی عشق را نواختی... مرا بسان یک پرنده ی تنها، در اوج بی وزنی، در یک روز بهاری به آسمان سپردی.... آری..... آنچنان بی وزن اوج می گرفتم که لمس زمین، برایم فاجعه شده بود... حال، من مانده ام و کمانچه ای با نت های تو......

آمده باز شبی ماه را می بینم گرچه دور از من و این خلوت خاموش دلم می درخشد هر شب گرچه دور است ولی می بینم ماه بر خلوت این خانه ی متروک تهی که در آن ناله ی درمانده و آه می کشد پنجه گریبانم را و نویسد دست شب بر پاره ای ابر سیاه راز پنهانم را می سراید غزلی خاطرم هست ، در آن دم که شدم هر نفس محو تماشای نگاهش گر چه گم گشت خیالم ز خیالش امّا چشم من در طلبش مانده به راهش من به بن بست رهی سو شده ام که به آن پویا هرگز نبدم گیرو دار ره تاریک چنان رازی ساخت که به آن گویا هرگز نشدم آن چنان گم شده ام در خلاء این شب تاریک و سیه که مرا پیدا نیست گوئیا جویا نیست رفتم از...

«شمع شب تنهایی» شمعِ شبِ تنهاییم بی منتِ پروانه ها روشن شود از آتشم سر تا سرِ میخانه ها هر قطره آب می شوم، سوزم همی در یادِ تو من می چکم هر دم زغم از حرمتِ پیمانه ها مستم که دستم بسته اند آری ز دستم خسته اند جامم چرا بشکسته اند، در نعره ی مستانه ها؟ میخانه آید هر کسی دیوانه باشد وصفِ او عاقل ولی دیوانه ام در جمعِ این دیوانه ها سوزد ز مستی سینه ام آتش گرفت آیینه ام من عاشقی دیرینه ام، عاشق تر از بی دانه ها منعِ منِ یاقی مکن پُر کن غمِ باقی مکن جانِ من ای ساقی مکن پیمانه در پیمانه ها جانا خماری مشکل است سرخوش کسی که خوشدل است یارِ هویدا خوشگل است، خوشگل تر از...

به روی دوش تو میرقصند ؛ الهه های خدانشناس پناه میبرماز سِحرت ، به " قل أعوذو به ربالناس" عجیب شیفته ام کردی ، به قدر معجزه زیبایی لبت ترانهتر از غنچهست، تنت لطیفتر از احساس که پرورانده تو را اینقدر ؛ هنرورانه و با دقت ؟! لعابدیدهتر از ماهی ، تراشدیدهتر از الماس دلم به عشق تو زانو زد ، اسیر کردیاش آخرسر دراختیار توام دیگر ! مرا بکاو ، مرا بشناس ! بنازمت که وجودم را ، تمام مال خودت کردی ! به من قدم بگُذار امشب ؛ بیا به کوچه ی عطرِ یاس... #مهدی_حسینی از مجموعه دومم ......

تا شب می شود نور می خوابد ماه خیره می شود بر تاریک زمین نبض های در تاریک آهسته می زنند گویی دور می شوند جغدی وکیل شیشه پنجره ی سرد من است نشسته بر روی دیوار حیاط دعوتم می کند برای دیدار با موکل بغض کرده اش هر شب در ساعتی دور از صدا قرار من با شیشه هاست شکسته شیشه ها دفتر خاطره ی پاره من است انگشتم مداد جای پای انگشتم، نوشته های من از خاطره ها بخار سماور کنار پنجره مادر بزرگ رنگ مرکب انگشتم را پر رنگتر میکند نمیدانم چرا، امشب دل پنجره ها غمگین تر است یا عاشقند یا آئینه چهره ام با اشکها بر روی کاغذ شیشه ای می ریزد ای کسی که دوستش دارم نامه ای برایت نوشته ام ...

هوای شهر قلب من غبار آلود و دلگیره هوسهایش پراکنده کلافی دست و پا گیره در و دیوار احساسم خراب و رقّت انگیزه دلم تنها و سرگردون با احساسم گلاویزه چقدرخوبه که این بلوا بهای موندنم باشه چقدرخوبه که این موندن ته آسودنم باشه روی دیوارباورهام خطوط درهمی مونده که میگه واسۀ زخمام هنوزهم مرهمی مونده بیا این قفل رو بشکن بیا دست منو واکن هوس بازی بسه فکری به حال و روز فردا کن چقدرخوبه که این بلوا بهای موندنم باشه چقدرخوبه که این موندن ته آسودنم باشه دلم تنگه ازاین خونه از این دنیای دیوونه از اینکه هیچ عهدی تا دم آخرنمی مونه دلم درحال لغزیدن به فرداهای مر...

باز شب باز هم فکر و خیال باز هم تنهایی حس کم بودن تو ... و من بیچاره ... سخت بینامک از این غم بگیرد به جای تو را مرا در آغوش خستهام... خواب ای کاش که میخواند مرا و کمی واسطه میگشت آنجا و تو را نیز به اصرار دلم ... و چه نیمایی تلخی "خواب در چشم ترم میشکند" ......