مرثیه های گرسنگی

سیاهی
آموختیم از
«تاریخ»!

بر شانه هایمان
دستهایست آذین بسته
نه به مهر
که به دشنه!

از ساقه های گندم
مرثیه های گرسنگی می روید

و بکارت خوشتراش جنگل را
تبر حسرت
نشانه رفته!

بی کوچه و بازار
شهری را آغاز کردیم
که بر قامت پنجره هایش
سجاده میاویختند تا پرده ی عفت!


#مستانه دادگر
#ماهور