انجمن شاعران ایران

امشب دلم مهمانی اه است امشب شبم بی نور و بی ماه است تو رفته ای از پیش من اما ان خاطراتت بامن همراه است در سرزمین قلب من بی تو ماتم وزیر وبی کسی شاه است اری من حالا خوب دانستم که این زمانه سخت بدخواه است درپیش او عشق و وفاداری انگار مانند پر کاه است ازچاله بیرون میشود عاشق اما به راهش بازصدچاه است میسوزم و می سازم از هجرت هرچند هجران توجانکاه است تا ان زمانی که تو برگردی چشمان خیسم خیره بر راه است...

بی دل و دلدارم ؛ خود به که بسپارم تا که شود هر دم ؛ همنفس و یارم شوق تو رادر سر ؛ مهر تو برگرفته تا که رود در دل ؛ خواهش ایمانم دل به کسی دادم ؛ تا شود آن یارم خود به رهش رفتم ؛ تا کند آزادم یاد تو من دارم ؛ چون کنی فریادم تا که روی دردل مونس وغمخوارم......

رفیقی اهل دل ، شعر آشنایی به احساسم چنین گفته به جایی تو توهین کردهای بر ساحت شعر تو کاخش را کنی ، ویران سرایی همان کاخی که فردوسی پی افکند و یا حافظ و مولانا ، سنایی تو سر تا پا خطایی ، وای بر من که معماری ، ز دانشگاه مایی در اینجا مختصر گفتم، بسی گفت فقط گفتم : سپاس از رهنمایی نگفتم چیز دیگر، ترس جان بود که جانم می رود ، روز جدایی دل و دلواژه له میشد ، نگفتم که باید دوستی با جان بپایی خطا پر بوده ، اما کار دل بود دلی دور از تکلف ، بی ریایی دلی که تازه دیده آتش داغ دلی غم دیده و غم مبتلایی بلاهای فراوان دیده این دل خطا اما به دل بوده دوایی خطاهای دل آدم که بد نیست به درد بی دوا ، باشد شفایی خطاکردی، شفا دیدی! دل ای دل دلا الحق خطاکاری به جایی! خطاکن دل، خطاکن دل، خطاکن خطا دا...

روز گاری دل من هم پاک بود خالی از ظلمت و عدوان....پاک بود تا به یادم آمد کز کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود دل از این تیرگی و تاری و کفران پر شد دل من مرهمی از جنس خدا را می خواست مرهمم مهر دل مادر و بابایم بود اما چه کنم حال که آنها رفتند مرگ و زاد و ولدم رسم زمانه ست هنوز اما...[/color] دل من نقطه پاکی دارد نقطه پاک دلم پر ز خدا هست هنوز......

من می روم تو می مانی و من بجای تو دلتنگ خودم می شوم، از رفتنم اشک می ریزم و آه می کشم و حسرت می خورم که دیگر مرا نخواهی دید که عاجز ماندی از بدست آوردنم آری... من بجای تو ابر پاییزی می شوم و می بارم بر جاده ای که مرا از تو دور کرد که مرا برد... و نگاهی میندازم بر غنچه های سرخ باغچه که از دوری من تدریجی پژمرده می شوند من بجای تو به قدر یک دنیا دلتنگ خودم می شوم......

ای که با خوبان نشستی و فراموشت شدم دردلم دیواربستی وفراموشت شدم ازسر ذوق آمدم سوی تو منزل بزنم برسرم آوارگشتی وفراموشت شدم چه شنیدی که دلت سنگ شدو قاتل جان شیشه ی عمرم شکستی و فراموشت شدم عهد بستی که شوی مونس اسرار دلم عهدوپیمان را گسستی وفراموشت شدم می رود خنده به لب های تو با غیر منی که تو بیگانه پرستی وفراموشت شدم...

جانا تو اراده کن وگوشه ای بنشین و ببین که چگونه بی محابا دورتو میگردم و میگردم و [/font] میگردم و میگردم و میگردم و میگردم و میگردم اینک سجده میکنم زین پس تو کعبه و خدای منی منم آن ابراهیم خلیل...

از هر دري آموخته اي يك هنري را از غنچه حيا از تنِ گل پرده دري را با روسريت شعبده بازي نكن اينقدر انداختي از چشم همه حور و پري را در چشم چه داري كه چنين خانه نشين كرد اين هرزه دلِ سر به هواي ددري را بي واهمه دل برده اي از خلق كه انگار از جمله طلب داشتي ارث پدري را اين نكته بديهي ست كه شيرين نتوان خواند هر آكله يِ غبغبيِ لب شكري را از دفتر نو لطف غزل رفت! بياريد! آن دفتر كاهيِّ قديم فنري را ... تقدير به ما گرچه دل شير نداده آميخته با خصلتمان كلّه خري را #مسعود_رياضي ...

به ایران پر عشق وپر رمزوراز خمین شهرغم ها ولی سر فراز که هر کس به هر سو به شغلی تلاش برد دست خود رابه سوی خداش بدانیدعزیزان که این داستان تمامش حقیقت چودریاست ان به این شهرمردیست نامش سعید به دردوغم وغصه ها روسفید به یک روستا مردمانی فقیر به زحمت بدارند نان وفتیر خداوندبخشنده مهربان به هرکس به هر سوی روزی رسان همین خانه، خانست هم نان پزند به وقتی که خواهند نانی برند همه سقف این خانه ها پر زدود ولی قلب این مردمان پاک رود همی بچه ها گرم وبازی کنان زدردو غم غصه ها در امان صداشان چه اهنگ نابی دهد به این مرزو بوم عشق ساقی دهد دکل ها به یک کوه درخشندو برق به ه...

.... دوستت دارم و... هیچ.. ... بلوزِ.. شعرهایم.. ... ...

بجز از عشق جانانم دلم مهری نمی گیرد پریشان در پیش هستم ولی سیری نمی گیرد دو چشمان خمارش در دلم اتش به پا کرده که پیران پند او دادندو او خاری نمی گیرد درون باغ وبستانها صدای بلبلان سازیست ولیکن چون تورا بینددگر سِیری نمی گیرد نوازش چون مراکردی نوازش رابفهمیدم دگردر زندگی موری زما زاری نمی گیرد برای زندگی باید که ارامش حَکَم باشد نباشی درکنارم زندگی یاری نمی گیرد فقط مستی ومستوری هوای عاشقی گیرد ولیکن هیچ می از حال ما کاری نمی گیرد به درگاه خدایم توبه ها کردم که بخشاید چومی دانم کسی جز او مرا باری نمی گیرد خدا داند که حال ما از این خوشتر نمی ماند دیارحی...

خداجون.... میشه باهات حرف بزنم؟ خیلی خلاصه اخه اون دوست نداره طولانی حرف زدنمو بگم؟ راستش خیلی دلم واسش تنگ شده... ببین میدونم که دوستم نداره خدا میدونم شاید ازم متنفرشده باشه اما بازم این دل من واسش تنگ میشه خداجونم ببین من ازت نمیخوام اونو پیشم برگردونی اخه وقتی با من باشه درد و رنج میبینه فقط یه چیزی دربارش میخوام ازت قول بده بین خودمون بمونه . . . . . . . . . هرجا که هست مواظبش باش و هواشو داشته باش...

به " ف ... " فکر رفتن را نکن، بد شو ولی دلگیر نه! من _ به جانت_ بی گناهم گرچه بی تقصیر نه! رسم مردی نیست با رفتن مجازاتم کنی حرف دل را با کمی تاخیر گفتم، دیر نه! شب به خوابم آمدی، گفتی به زودی می روم... خواب من " تغییر " میخواهد گلم ، تعبیر نه! تا دلت خالی شود شلیک کن در من ولی می توانی آب را زخمی کنی با تیر ؟ نه ! هر کسی در کیمیا سر رشته دارد دیده است عشق تو عمر مجدد میدهد ، " اکسیر " نه! مجتبی ... پ.ن: از شما چه پنهان، اسمشو تو شعر آواردم ( حرف اول هر بیت رو کنار هم قرار بدید ... )...

مراقب باش امشب نمیدانم کجای دل خرابم بگذارمت که نیفتی......

من چنان خسته به پایت مانده ام کز تب من همت اندیشه نیست بی رمق اما هنوزم زنده ام در دلم جز حس تو جنبنده نیست تازه شو ای نازنین در قلب من این جدایی بین ما پاینده نیست من نفس میگیرم از احساس تو عشق ، هرگز پیش من بازنده نیست تا ابد تو ماندگاری در دلم صحبت از امروز و این اینده نیست...

ندارد دل کسی که بی خدا است ز حق و معرفت دایم جدا است ندارد دل کسی که کل عمرش پی پست و مقام از ابتدا است...

چو فردا آید آن یار دل آرام... مرا بیند تهی از می ، یکی جام... بگوییدش: مخور اندوه رفتن... که می در بند پیمانه نشد رام... تو این جام تهی در خاک میدار... مگر روز پریشانی کند شام... من از آن ایزد آزرم دانم... که مهر از می بجوید ، نی ره کام... تو جام جانی و دل را سبویی... ولی در خم شود کار من خام... همه چون باده در بشکسته جامیم... من از آغاز میریزم ، تو انجام... که بازم ره فتد در خم جانان... مگر آنجا بیارامم ؛ دل آرام... محمد خیراللهی _ شهریور 92 (با رعایت سره نویسی...)...

آنقدر درعشقت کورم که روشن دل وصالت شده ام...

تکرار بار ششصدم اشتباه من لغزید روی گونه ی سرخم نگاه من رقص سفید پیرهنت با هجوم باد گم می شود میان لباس سیاه من تا خاطرات کهنه ات امشب مرور شد راه جنون گرفت غم سر به راه من من اعتراف می کنم او را ......چطور رفت.. ***** جای خلاصه گفتنم و اختصار نیست... یک جرعه مثنوی! به غزل اعتبار نیست! ***** امشب دوباره شد شب بی نقص ما دوتا کامل ترش کنیم؟ بیا...رقص ما دوتا.. امشب دوباره چشم جهان خیره شد به ما.. رویای جاودانه شدن چیره شد به ما.. من از مسیر عشق تو تا اوج می پرم یک قطره ام،به لطف تو با موج می پرم! پایان نا تمام تمام عذاب ها ! تنها پری رد شده از مرز خواب ها ! تا نای آخر قلمم،خوب من! بمان ! تا انتهای کاغذ مرطوب من بمان.. ***** کم کم هجوم تلخ حقیقت شروع شد: [خورشید را که عاقبتی جز غرو...

آن یار ما آن نازنین دلدار ما شد در دمی از کف برون رفتش پی آن دیگری بشکست عهد و نام ما بلبل بودیم در باغ او خوش لحن از دیدار او پروانه وار در گرد او او سوخت بال، پرواز(باز) ما هی گفتمش ای نازنین مشکن دلم تو اینچنین ترخند بزد ،گفتش برو در آینه، خود را ببین این من کجا ، آن تو کجا آن یار نو پایم کجا چون گفت من را اینچنین چونان یخی نقش بر زمین آنی شدم گرم و روان در پای آن گل نازنین تا باز نازش بیشتر رنگ رخش گلگون تر طعم لبش شیرین تر در پیش آن یار دگر بعد از صباحی چند،باز او را بدیدم در گداز پژمرده و با حال زار آمدم کنارم بیقرار بنشست او، در روبرو چشمم گره در چشم او گفتش منم دیوانه ات در عشق تو ،راهم غلط این بار ، من پروانه ات جلدم بر روی خانه ات عفم کن و راهم بده با...