من بجای تو به قدر یک دنیا دلتنگ خودم می شوم...

من می روم
تو می مانی
و من بجای تو
دلتنگ خودم می شوم،

از رفتنم اشک می ریزم و آه می کشم
و حسرت می خورم
که دیگر مرا نخواهی دید
که عاجز ماندی از بدست آوردنم

آری...
من بجای تو
ابر پاییزی می شوم و می بارم
بر جاده ای که مرا از تو دور کرد
که مرا برد...
و نگاهی میندازم بر غنچه های سرخ باغچه
که از دوری من
تدریجی پژمرده می شوند

من بجای تو
به قدر یک دنیا
دلتنگ خودم می شوم...