انجمن شاعران ایران

لا به لای بوته های نسترن پنهان شده است، بوی نان گم شده ی تنور آجری؛ فردا برایش پیراهن نو می خرم هر مهمان نیامده جای زخمی عمیق است یک نفر تنور را باز روشن خواهد کرد....

هوا ابری شده، ابری و درهم دلم بارون میخواد آروم و نم نم دلم بارون میخواد، باید ببارم ببارم خالی شم آهسته کم کم گرفتار یه تنهایی شومم اسیر بغض سنگی گلومم شبیه آینه ای که ، سنگ خورده هزار تیکه م ، نمیدونم کدومم ! یکی باید که حالم رو بفهمه منِ رسوای عالم رو بفهمه یکی مثل خودم ، تنهاتر از من یه حوایی که آدم رو بفهمه یکی که، نازش از جنس نیازه به پای عشق غرورش رو ببازه منِ افتاده از پا رو بخواد و من و ویرون کنه ، از نو بسازه #مهدی_حسینی...

آمده باز شبی ماه را می بینم گرچه دور از من و این خلوت خاموش دلم می درخشد هر شب گرچه دور است ولی می بینم ماه بر خلوت این خانه ی متروک تهی که در آن ناله ی درمانده و آه می کشد پنجه گریبانم را و نویسد دست شب بر پاره ای ابر سیاه راز پنهانم را می سراید غزلی خاطرم هست ، در آن دم که شدم هر نفس محو تماشای نگاهش گر چه گم گشت خیالم ز خیالش امّا چشم من در طلبش مانده به راهش من به بن بست رهی سو شده ام که به آن پویا هرگز نبدم گیرو دار ره تاریک چنان رازی ساخت که به آن گویا هرگز نشدم آن چنان گم شده ام در خلاء این شب تاریک و سیه که مرا پیدا نیست گوئیا جویا نیست رفتم از...

سر به هوا سخته که پیشم نمونی ، نگاتو از چشام نگیر حال دلم رو تو نپرس به دام عشقتم اسیر وقتی که تو هوام باشی نفس برام زیادیه وقتی که از راه برسی زندگیم غرق شادیه شبا ستاره ها می دونن دل من چی کشیده آسمونم دلشوره ی منو داره، اخه حرفامو شنیده باور کن مثل نفسی چون عشقت تو وجودمه بهونه ای برای زنده بودنم نبود تو نبودمه سر به هوای چشماتم، قلبم اینو خوب می دونه اگه که ترکم بکنی نگام به راهت می مونه ساحل آروم دلم رو به عشق تو مدیونم از توی حرفاته که حستو به بودنم همیشه می خونم یه رنگ شبیه الماسی نظیر تو خیلی کمه مهربونیت قد...

بگذار لمس کنند لبخند تو را زخمه زنان زار روز که انگشت بیدریغ شان را از بند تار سوگنواز ، رهایی نیست بگذار بخندند شاید روزی مرگ از خشم بی صدای تو دور شود و رهگذری که از زندگی زیاد می داند در گوش کودکان شهر از برابری قصه بگوید...

من به هواي تو هوائي شدم از سر عشق تو خدائي شدم باد مرا سوي توام مي كشاند شعله عشقت به دلم مي نشاند سوختم و آتش قلبم چنان سوخت زمين و همه آسمان آه نيستان دل ما را گرفت در كف بحر دُرّ به صدف جا گرفت ظلمت و تنهائي و بي دلبري كرد بپا برزخ و هم محشري عشق چو صياد چنان باز كرد اين گره كورم و اعجاز كرد گفت كه مُوتُوا، تَمُوتُوا رِسد زنده دلم چون كه هَمو مي رسد سنگ بنا كرد به حوّا ،عشق چون به شِمالَم بكشد پا، عشق مهره بدستي و تو كه صادقي هست عتابي كه چرا عاشقي؟ ...

به کجا رفت پریزاده مردم شده من... آرام دل و دین تلاطم شده من.... در حسرت پیدا شدنش،عمر بسر شد.. آن نیمه پیدا نشده ، گم شده من... محمد خیراللهی _ بهمن1393...

یک دستمال سرخ جادویی که گم کردم زیر درخت آلبالویی که گم کردم داری سواد آیا ؟ -نه ، هستی بی سواد آیا؟ -نه ، پس تویی آن بچه یابویی که گم کردم یک یادگار کودکی از عشق اول بود چه خاطره انگیز بود اویی که گم کردم سرخی آن از جوی خون دیدگانم بود خون می خورم در حسرت جویی که گم کردم به این نتیجه می رسم حالا که می بینم من گوی بخت خویش را گویی که گم کردم مانند شیر نوجوان از غصه می پیرم خود را نمی بخشم بر آهویی که گم کردم گل گم شود از بوی آن امید پیداییست ای وای بر من وای بر بویی که گم کردم باید که خوردن آلبالو بی خیالش شد یک دستمال سرخ جادویی که گم کردم......

گل با نفس بهار اکسیر شده غم با قدم یار زمین گیر شده این غصه زدای تلخ شور آور هم با گردش روزگار تخمیر شده...

هرجاکه رفتم درپی ات،گفتنداینجابودورفت اوخودبه دنبال کسی،درفکررویابودورفت گفتنداوداردنشان،امانشان ازتونبود بی تاب وطاقت،ملتهب،چون موج دریابودورفت پربودازمی جام اوبشکست،اینجاباده را ناخورده می دیوانه وشنگول وشیدابودورفت گفتند،وه،دیرامدی،زیراکه پیش پای تو عاشق ترازمجنون غم،دنبال لیلابودورفت زان جمع مستان یک نفس،رفتم به جمع دیگری تاگفته ام ازحال تو،گفتندبامابودورفت دادم نشان ازصورتت،درشهرغربت برکسی نشنیده گفتا،تیزتر!زان کوچه،تنهابودورفت کوری برامددررهم،دادم نشان ازلحن تو گفتاکه چون حوروپری،شیرین وزیبابودورفت!!! نایب،بگوازغصه ی داغ غم گمگشته ات تاکس نگویداین بشر،دربنددنیابودورفت...

هرجاکه رفتم درپی ات،گفتنداینجابودورفت اوخودبه دنبال کسی،درفکررویابودورفت گفتنداوداردنشان،امانشان ازتونبود بی تاب وطاقت،ملتهب،چون موج دریابودورفت پربودازمی جام اوبشکست،اینجاباده را ناخورده می دیوانه وشنگول وشیدابودورفت گفتند،وه،دیرامدی،زیراکه پیش پای تو عاشق ترازمجنون غم،دنبال لیلابودورفت زان جمع مستان یک نفس،رفتم به جمع دیگری تاگفته ام ازحال تو،گفتندبامابودورفت دادم نشان ازصورتت،درشهرغربت برکسی نشنیده گفتا،تیزتر!زان کوچه،تنهابودورفت کوری برامددررهم،دادم نشان ازلحن تو گفتاکه چون حوروپری،شیرین وزیبابودورفت!!! نایب،بگوازغصه ی داغ غم گمگشته ات تاکس نگویداین بشر،دربنددنیابودورفت...

با سلام. از آنجا که من دانش آموز سال سوم دبیرستان هستم و با امتحانات نهایی هم فاصله ی چندانی نیست. از شما تقاضا می کنم در صورت حضور نیافتن من و پاسخ به نظرات شما.لطفا نظرات گران بهای خود را بگذارید تا بعدا استفاده ببرم. این دو شعر هم آخرین اشعار من هستند که هر چند پر غلط به اشتراک می گذارم. شعر اول: دارم تماشا می کنم دنیای انسانی امروز،در این سبزه زار و دشت بارانی مهمان گل ها می شوم با صرف چای عشق در پیش جوی و کوه و ابر و باغ ایرانی آبی بنوشم از گوارا آب آن چشمه کو منشا اش باشد ازان کوه خراسانی رنگ طبیعت رنگ خاک و باد و باران ست با آتشی هم می رسد غوغای مهمانی با تک درخت و جوی آبی پای آن خواهم عکسی بگیرم تا بماند روز بی جانی من سبزه های عید،با رودی روان کردم تا خود روان گردم درون عالم فان...

قدیمها خود من با خودم صداقت داشت دلم به ساحت آیینگی ارادت داشت قدیمها دل آیینه کم ترک میخورد زمانه با دل عاشق سرِ رفاقت داشت قدیمها خودمانیم بوسه مرهم بود عسل چه بی غل و غش بود عسل اصالت داشت ! مرام اهل محل دوست داشتن بود و دلِ اهالی کوچه ، به مهر عادت داشت چقدر گفتن میخواهمت _ به نیت خیر _ به نازدختر چادر به سر خجالت داشت ! چه آهوانه به من خیره میشدی بانو ! دلم علاقه ی خاصی به چشمهایت داشت گلایه دارم ازین روزگارِ لا کردار ! چقدر گم شده ی من به تو، شباهت داشت ... #مهدی_حسینی_مسافر...

سبز وخرم شده دشت ودمن از باد بهار فصل روییدن گل گشته وگل گشتن خار آسمان پاک و زلال آفتابش خوش خلق اشک پیوسته ی ابر آب کرده دل بی باور سنگ چرخ آرام و روان می چرخد دور شادی وشراب است و غزل خوانی عشق نازنین "باده بیار" محفل سبز بهار فرصت گرد همایی شمیم است وصبا چه معطر شده تن پوش زمین! باز کن چشم شعف را ! که دل انگیز شده رویش حس حیات وتبانی گل وشبنم صبح وقت دلتنگی نیست چون دراین گردش تکراری تاریکی و نور هر نفس یک نفس از فرصت ما می کاهد صادق وساده در آیینه نظر باید کرد لحظه ها سخت مقید به عبورند وشتاب ومجال من وتو شاید اندازه ی یک جرعه لبخند ومحبت باشد نازنین ناز نکن ! لب گلگون تو کاسه ی چشم من مست گل وگلدان لب پنجره ای خواهد شد این گل سرخ شکوفا شده را می بینی؟ از گل مثل تویی رویید...

لیست اسامی شاعرانی که آثارشان به صورت خودکار در چهارمین جشنواره ی ادبی انجمن شاعران جوان شرکت داده شده اند اسامی عزیزانی که بصورت مستقیم در جشنواره شرکت کرده اند در اطلاعیه ی دیگری منتشر خواهد شد از بین آثار متعلق به این عزیزان طبق فراخوان جشنواره آثاری بعنوان منتخب و آثاری بعنوان برگزیده ی جشنواره از سوی هیئت محترم داوران انتخاب خواهند شد نتیجه ی داوری آثار از طریق اطلاعیه در همین سایت منتشر خواهد شد در مراسم اختتامیه که حضور در آن برای عموم آزاد است آثار منتخب و برگزیده توسط خود شاعران قرائت خواهد شد زمان و مکان اختتامیه به اطلاع خواهد رسید دوستانی که تمایل برای حضوردر مراسم اختتامیه دارند بمنظور برنامه ریزی جهت تدارکات لطفا از طریق کامنت در همین پست اعلام نمایند امیدوار...

ابری ترین هوای دل راگریه می کنم ازخودبریده ام نمی دانم چه می کنم درسرخیال خام تو آری هنوز هست پیوسته یادابروی تو آیه می کنم تتهایم و بدون تو این زندگی چه بد من روزها گلایه ات با سایه می کنم هرکس که گفت رفته ای جانا دروغ گفت من رد تمام صحبت بی پا یه می کنم این دل چو طفل درغمت فریاد می زند مادر تویی کجا هوای دایه می کنم 94/10/18محمود صابری دوستان قافیه بیت اول با بقیه شعر نمی خونه ببخشید....

شعرهایم یخ زده و هوای دلم غبار آلود و سرد مثل هوای این روزهای تهران چراکه آفتاب عشقت دیگر نمی تابد و نسیم پاک شعرهایت نمی وزد دلم تنگ است دیگر فراق بس است بیا بیا.......