انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
من به هواي تو هوائي شدم از سر عشق تو خدائي شدم
باد مرا سوي توام مي كشاند شعله عشقت به دلم مي نشاند
سوختم و آتش قلبم چنان سوخت زمين و همه آسمان
آه نيستان دل ما را گرفت در كف بحر دُرّ به صدف جا گرفت
ظلمت و تنهائي و بي دلبري كرد بپا برزخ و هم محشري
عشق چو صياد چنان باز كرد اين گره كورم و اعجاز كرد
گفت كه مُوتُوا، تَمُوتُوا رِسد زنده دلم چون كه هَمو مي رسد
سنگ بنا كرد به حوّا ،عشق چون به شِمالَم بكشد پا، عشق
مهره بدستي و تو كه صادقي هست عتابي كه چرا عاشقي؟
باد مرا سوي توام مي كشاند شعله عشقت به دلم مي نشاند
سوختم و آتش قلبم چنان سوخت زمين و همه آسمان
آه نيستان دل ما را گرفت در كف بحر دُرّ به صدف جا گرفت
ظلمت و تنهائي و بي دلبري كرد بپا برزخ و هم محشري
عشق چو صياد چنان باز كرد اين گره كورم و اعجاز كرد
گفت كه مُوتُوا، تَمُوتُوا رِسد زنده دلم چون كه هَمو مي رسد
سنگ بنا كرد به حوّا ،عشق چون به شِمالَم بكشد پا، عشق
مهره بدستي و تو كه صادقي هست عتابي كه چرا عاشقي؟
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان