چقدر گمشده ی من به تو، شباهت داشت

قدیمها خود من با خودم صداقت داشت
دلم به ساحت آیینگی ارادت داشت

قدیمها دل آیینه کم ترک میخورد
زمانه با دل عاشق سرِ رفاقت داشت

قدیمها خودمانیم بوسه مرهم بود
عسل چه بی غل و غش بود عسل اصالت داشت !

مرام اهل محل دوست داشتن بود و
دلِ اهالی کوچه ، به مهر عادت داشت

چقدر گفتن میخواهمت _ به نیت خیر _
به نازدختر چادر به سر خجالت داشت !

چه آهوانه به من خیره میشدی بانو !
دلم علاقه ی خاصی به چشمهایت داشت

گلایه دارم ازین روزگارِ لا کردار !
چقدر گم شده ی من به تو، شباهت داشت ...


#مهدی_حسینی_مسافر