انجمن شاعران ایران

ایران همه زندان شده، ازاد کسی نیست غیر ازغم وماتم به کسی دسترسی نیست هرجاکه رسیدم درهر خانه که رفتم دیدم که دران خانه به جز درد کسی نیست اهوی وطن بین دوتا پنجه ی کفتار جان میدهد اهسته وفریادرسی نیست بایدکه وطن جای گل وچلچله باشد افسوس دراین باغ به جز خاروخسی نیست بیداد فشردست گلوگاه وطن را درحنجرزخمی عدالت نفسی نیست بردند به یغما همه ی باورمارا ماندیم به راهی که دران پیش وپسی نیست خاموش شو ب...

رویاهایم در مه گم میشوند و چشمهایم آفتاب را غمگین میکنند. و این بغض لعنتی که را گلویم را بسته وقتی عصر چترش را روی بیهودگی آدمها باز کرد نگران مردی باش که به رنگ درختهای پاییز درآمد و خیال همه ی کلاغ های آسمان را راحت کرد....

دل در هوس زلف چلیپات به دام است بیچاره ندانست که آن دانه کدام است جز راه عبادت نرود پای دل از عشق تا ساقیِ میخانهی چشمِ تو امام است غافل نشد از دیدن انوار جمالت آن فرد که پیوسته لبش در لب جام است صد شکر که هوش از سر و جان رفت به راهت با مستیِ صهبات که تا حشر مدام است بیهوده نمی گردم شب بر سرِ ...

مسیر مزار مرافرشته فرش کن نفرت به علاوه ی چند پاییز ...آن بوسه! بگو گورم را مشرف به آفتاب بِکنند... نفرت به علاوه ی چند پاییز ...آن بوسه! شعله... پشتِ شعله... چقدر چراغ در چشمان تو کشته... روی کشته... چقدر چریک در چشمان من بگو اسب ها راازاصطبل صدایم به سمت دشت هِی کنند فرود گام های تو برپَر... نفرت به علاوه ی چند پاییز ...آن بوسه! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ محمدجعفرسلگیm.j.x .فروردین 96...

فلسفه عجیبی دارد زندگی پازلش تکمیل شدنی نیست گویی: تکه آخرش را مرگ برداشته....

خوشبختانه ققنوس هم به اجتماعِ خاکستریِ پرنده ها پیوست و سمفونی آزادی با دهان بسته آغاز شد فقط مابین این هارمونیِ صامت گاهی صدایِ جیغِ مرگ می آمد جوخه...... به جای خود آتش.... بیچاره دراکولا...فقط کمی تمشک خورده بود....

هزاران آفرین بر غیرت برگ خزانی باد که با خش خش به زیر پای هر عابر شکایت میکند از پیر نوستالژیک مغمومی که بی مهر است و در آیین این مردم، مهرآغاز و شاید با رسا فریاد خش دارش که می نالد جدایی را روایت میکند: زمانه بر مراد جور میگردد ،نه کام ما و با دستی جدا مانده ز سرشاخه اشارت میکند پاییز پادشاه قلبهای خدشهدار از بیوفاییها ست ... ...

پاي تو اگه در ميون باشه هر آن سرِ سربلندي باهات شرط مي بنديم رو امنيتِ شونه مون ريشه کن تا ببينن که ما با جهان چند به چنديم ما تا آخرین پله ی این مسیرو پای حرفمون با تو هستیم همیشه تو تا بي نهايت بايد پر بگيري دلت قرص، زيرِ پاااات خالي نميشه وقتی ذهنِ رؤياي دوردستِمونو مياري تا نزديکيِ شونه هامون همه آرزوهاتو راحت برقصون روي موجِ مکزيکيِ شونه هامون بذار باتو باورکنيم اين صعودو از اين سکو آوازه مون هي بباره من اينجا تماشاگرِ خنده هاتم غرورم با تو سوتِ پايان نداره... ...

زنده باد پول بالای پارو زنده باد مرگ خاموش پائیز وقتی انارها را دستی غیر از دستهای عاشقانه میچیند....

ای دلم یک عمر را تعظیم کردی بس نبود اشتباهی راه را ترسیم کردی بس نبود پنبه در گوشت نهادی تا نصیحت نشنوی عقل خود را بی سبب تحریم کردی بس نبود روز و شب ها اعتراضش را نفهمیدی بر او هر چه را می خواستی تفهیم کردی بس نبود بر خلاف عقل و منطق از چه رو احساس را بی هوا "حق وتو" تقدیم کردی بس نبود حال و روزت بی تفاوت نیست با اوضاع حال بی تفکر بارها تصمیم کردی بس نبود پا به پایت آمدم آخر بگو این خسته را این چنین مشهور هفت اقلیم کردی بس نبود...؟؟ دوم خرداد نود و پنج...

اندک اندک رهسپار بیت پایانی شوی غزلت خوانده شود روزی تو هم فانی شوی سعی کن در این زمین و آسمان و کهکشان بهترین منظومه باشی شعر نورانی شوی زیر آماج بلا، سختی، مصیبت های عمر صبر کن ، باید شبیه فرش کرمانی شوی بر کویر سینهات گاهی رسد داغی ز دوست پسته ای خندان ، طلای سبز ایرانی شوی دل بریدن سخت ترین کارست بر روی زمین تا ببری دل ز آن ، چاقوی زنجانی شوی بیت پایانی همیشه ناگهانی میرسد هرچه میخواهی شوی باید فقط آنی شوی علی اسماعیلی ، ۷ مهر ۱۳۹۵...

اگر چه خسته ی دردم ولی از خنده لبریزم من آن روشن چراغ شب به هرسقفی نیاویزم نبودی در بهارم تا دلم سر سبز و خرم بود کنون از ره رسیدی تو که من همرنگ پاییزم به دریا دل زنم روزی به امید هوایت تا تو باشی نا خدای دل من از طوفان نپرهیزم شبیه یار کهفی ام که روشن نیست تکلیفم اگر خواهی بمیرانم اگر دانی که برخیزم ازاین دنیای بی رحمم چو شیرین گشته ام بیزار دل من پیش فرهاد و خودم در قصر پرویزم فقط دعوی کنم دیگر منافق قاصدی هستم به هر کاری چنان کندم ولی درحرف دل تیزم چنان امواج درد و غم زده بر لایه های دل که روزی چون کهن چاهی درون خود فروریزم...

می پرستم رهگذر،درکلبه ام سجاده نیست ازبداقبالی وشانست،درسبوهم،باده نیست! غیرازاینجانیمه شب،دنبال هم صحبت نباش جزمن اواره دراین دهکده،دلداده نیست گربه بیراهه روی،فریادهم بی حاصل است چون دراین اطراف،دیگر،منجی وازاده نیست جام،دیشب،ازکفم افتاد،گفتم میرسد رهسپاری که دلش،چون قامتش افتاده نیست گرچه طولانیست راهت،اسمان،ابری وتار شب نروکه سرپناهی،درمسیرجاده نیست عاشقی ان طورکه،درقصه هاهم خوانده ایم خالی ازترس وجدایی،بی اصول وساده نیست ماهمه دنبال سودیم وستاده،غافل از اینکه دراندیشه ی ما،ذره ای هم داده نیست...

سوزنی گم گشته بین کاهها انبارها حرف دل دیگر ندارد جای در بازارها کوریِ مسری تمام شهر را آلوده کرد گسترش دادند ظلمو فقر را بیمارها حاکمان بستند راه حرف حق بسیار، حیف باز هم تاریخ ما دارد از این بسیارها عاقلان از ترس جان خود سواری میدهند راه را با زور خود کج کردهاند افسارها عاشقان از بندگی گفتند میگویند باز خسته از بیهودگی این همه تکرارها بنده گم بودم میان حکمو عقلو عشق، چون سوزنی گم گشته بین کاهها انبارها جمعه، پنجم شهریورماه نودوپنج ساعت سیزده و سیوپنج دقیقه...

غرق در خوابم چه گفتار هذرناکي و آن کفتار دندان در گلویم کرده با لذت ، در آن چشمان پر رنگش تمام ميل و آمالم به جریان است.... چشم در چشمش، غرق در خوابم مست و بی پروا چو کفتاری که دندان در گلوی مرده ای کرده است ، هوسباز و هراس انگیز .... من کفتار از جنس شقاوتها و آن کفتار از جنس طبیعت بود.......

در خزان قطره های اشک تو موسم پائیزی جانم رسید خیس اندوه تو شد چشمان من در تو تا برگی از شاخه تکید...

...

تحقیر چرا تلخی تقدیر چرا؟ بیدار شو ای خفته و برخیز ز جا باید که به هم ریزد و وارونه شود چرخی که نچرخد به مراد دل ما ********************************* ای ساده ی بیچاره بیاموز و بدان ! تسلیم قضا نگرد و بیچاره نمان تمرین جهنم و بهشتی شدن است زجر فقرا وعیش ثروتمندان ********************************* ای دوست نشو منتر وبازیچه ی پول خود را ننما خسته وغمگین وملول چون جاده ی عمر ما همه یک طرفست نه دنده عقب دارد و نه اذن عدول ********************************** پیوسته یکی بود ویکی شد نابود پیوسته فلک فتنه گرا بود و حسود پیوسته در این گذر گه شب آلود دستان ستم لقمه ی ما را بربود ********************************** در دین نه دروغ است و نه تزویر و نه بیم دیندار خردمند کریم است وحلیم افراط گرای جاهل و فت...

سرریز شوو رو اجاق افکارم شعر من بی تو واژه کم داره قلمم سبز میشه با چشمات رو ورق واژه واژه میباره میخوام اینبار ترانه ی سادم پر شه از حس تو ...جهانی شه! چرخ بزن تو سرم بذار شعرم با یه لبخند تو روانی شه ! میدونم محاله داشتن دستات توی این جهان سرد لاکردار... ولی اینجا تو دفترم یکبار... خودتو دست عشق من بسپار! فقط اینجا میون این بیتا میشه از این عذاب لعنتی رد شد بیا بشکن محالو با من باش گاهی وقتا باید یکم بد شد! بیا بشکنیم محالو با من باش سرریز شو رو اجاق افکارم وقته رفتن... بیت آخره انگار ااااه ازین انتها چه بیزارم!!!...

نمي دانم از اين كوچه ،نصيب من چه خواهد شد بجز اواي تنهايي ،شريك دل كه خواهد شد ................... هجوم برگ زرد غم ،بروي پهنه ي كوچه واز يك رنگيه كوچه،دل من خسته خواهد شد .................... هنوزم ردپايت را،درون كوچه ميبينم كه زير برگ پاييزي،شبي گم گشته خواهد شد ……………………… تو پيوستي به يك خاطر،منم پيوسته ام باغم غم و خاطر در اين كوچه،به هم پيوسته خواهد شد …….................. نميدانم چرا وقتي،خبر دارم نمي آيي نشستم منتظر سوي،دري كه بسته خواهد شد...