به زیر این مِهِ سربی چقدر جوش و خروش است یکی به فکر پریدن ، یکی پرنده فروش است یکی در این شب بیرحم یک ستاره ندارد یکی به لطف خوشاقبالی اش ستاره به دوش است یکی به جرم شرافت به باد داده سرش را یکی به شوق ریاست ، غلام حلقه به گوش است "غلام همت آنم" که کاسه لیس کسی نیست اگر چه خار به چشمش وَ استخوان به ...

بازم دلم به یاد تو افتاد یادت بخیر ، عشق قدیمی. با هم چقدر خاطره ساختیم با هم همیشه گرم و صمیمی. یادش بخیر ، لذت دیدار هر هفته پنج شنبه دمِ عصر. با حال خوش قدم زدنامون زیرِ صنوبرای ولیعصر. پاییز سرخِ پارکِ ملت رقصِ درامِ برگ ، تویِ باد. مردِ فقیرِ دست به گیتار میخوند ، از فروغی و فرهاد. بازومو میگرف...

سنگینی پلک هایم... اما خیال نبودنت آرام م نمی گذارد درطلوع وغروب اتاقک ذهنم نشسته ام و منتظرآمدنت تجسم تو را می کنم که با گرمی لبخند و آرام خیره میشوی به غنچه ی کوچک که درآغوشت ارام خوفته چشم باز میکنم تا که من هم درآغوشت بکشم اما چیزی جز اتاق تاریک سهم من نمی شود قلبم می گیرد تمام نفس هایم پشت بغضم...

از زمانی که من تو را دیدم فکرهاییست در سرم بد نیست من نکردم به این قفس عادت دو وجب گاه میپرم بد نیست کوری دشمنان بد خواهم حال من زار! دلبرم بد نیست من به امید صلح می آیم ایستادی برابرم ..........؟ از مقام بلند سلطانی گاه گاهی کمی کرم بد نیست با سوالی هنوز درگیرم اینکه من از تو بهترم بد نیست؟ لا اقل ...

دو قدم مانده به نور رهزنِ نور تنيده در ره تار خود را دو قدم مانده به نور بالِ آزاديِ دربند پروانه اي شكست نور بي وقفه بود و تار هميشه ليك پروانهء بي بال دِگر پروانه نبود. [/size]

(گفتگوي مردگان) ديريست مي پندارم كاش مي شد با مردگان گفتگو كرد كمي در اسرار آنان جستجو كرد چه رازيست مردن را؟ وقتي اينجا زنده اي نيست! كاش مي شد با مردگان بازيِ زندگي كرد كاش مي شد با مردگان گفتگو كرد كمي از رنج اين مردگانِ زنده را بازگو كرد يكي را پرسم چه رازيست ميان ما و شما؟ شما زنده ايد يا كه ما...

صحبت و شکوه از این گیتی غدار نبخشد سودی تا که این چرخ هوسباز کشاند من و تو هر سویی جملگی همچو خسانیم که بر رود جهان در به دریم غصه از دل برهان هیچ مگو هیچ مخواه تا برهیم

يكبار دل تو لرزيد و الوده شدي تب و تاب و تنش رابطه ها اغاز شد تو تشنج كردي تب تو مسري بود ... اخرين بوسه تو بر چشمم ك تنم را لرزاند من بيمار شدم من و اين بيماري ...! طاقتم تاب نشد.. من مردم...

به چشم های جمعه نگاه کن! وانمود کن که داری به حرفهاش گوش می دهی وقتی به آخرش رسید، دست بر روی کمرش بگذار بگو که بله تو راست می گویی! تا از در برود فردا که من و تو با هم هستیم وقتی که در زد جلوی در می ایستیم می گوییم جمعه جان! دیگر نه ما با تو کار داریم نه با کسانی که بعد از تو می آیند دیگر هر روز،رو...

مرغ به جا،بچه به مامن همانطور که مرغ روز به صحرا می رود و غروب به جا برمی گردد بچه هم باید به خانه بازگردد لیز:آرامش،جا

من ساده میگویم،ببین، دنیا همین لبخند نیست دنیا همین خرداد و تیر، یا بهمن و اسفند نیست گاهی غم و گاهی خوشی، گاهی جدایی ها و رنج باید که ما باور کنیم، دنیا نخ پیوند نیست بهتر از این، بهتر از آن، بهتر شدن از این و آن دنبال (تر) بودن نباش، دنیا تر پسوند نیست نه یک غزل، نه یک سپید، نه شعر نیما و بهار دنی...

بوی علف می داد فریادی که می خندید و در گلو می سوخت.

انجمن شاعران جوان از فرودین سال 1387 شروع به فعالیت کرده و امروز با گذشت تقریبا 8 سال بیش از 8000 کاربر را در خود جای داده است. اینجا خانه ای برای تمامی دوستان و عزیزانی است که مستقیم یا غیر مستقیم با شر و ادبیات در ارتباطند. تا کنون مدیران موفق و ارزنده ای در سطوح مختلف در انجمن به فعالیت پرداخته ا...

متن ترانه ی آهنگ « عشق من کجاست » عشق من کجاست دوباره غم داره قلب عاشقم دوباره ! عشق من کجاست دوباره چشمای من هوای گریه داره عشق من کجاست نگاه من خسته از شبای انتظاره ماه من کجاست ! بیقرارشم خدای من،انگارعشقو عاشقی دروغه بیقرارشم شبای من خالی از ترانه، بی فروغه بیقرارشم شبا چقدر،کافه های بی کسی شلوغ...

خاطرات تو که از کوچه ها و خیابانهای شهر بالا میرود جلوی چشمهای من هر بار مسیر ذهنم را با کلید های سرگیجه در تکرار عوض می کند من حق دارم در آخرین غروبی که در نگاهمان افتاد بمانم در آخرین روز عاشق بشوم در آخرین روز نفس بکشم و از همه قفس های خالی که در خیال پرنده ها پرواز می کند سفره پهن کنم تا همه جوا...

هوا ابری شده، ابری و درهم دلم بارون میخواد آروم و نم نم دلم بارون میخواد، باید ببارم ببارم خالی شم آهسته کم کم گرفتار یه تنهایی شومم اسیر بغض سنگی گلومم شبیه آینه ای که ، سنگ خورده هزار تیکه م ، نمیدونم کدومم ! یکی باید که حالم رو بفهمه منِ رسوای عالم رو بفهمه یکی مثل خودم ، تنهاتر از من یه حوایی که...

من می روم تو می مانی و من بجای تو دلتنگ خودم می شوم، از رفتنم اشک می ریزم و آه می کشم و حسرت می خورم که دیگر مرا نخواهی دید که عاجز ماندی از بدست آوردنم آری... من بجای تو ابر پاییزی می شوم و می بارم بر جاده ای که مرا از تو دور کرد که مرا برد... و نگاهی میندازم بر غنچه های سرخ باغچه که از دوری من تدر...

بگذار زیر پوست خودم پائیز را پر پر کنم تا سر هر پیچ رگم برگی از یاد تو بیاویزم تا سرود دوست داشتنت را هر یاخته ام بهانه کند و تمامم مست شود و چشمانت را همیشه معتاد برگریزان شعرم کنم مستانه دادگر ماهور

سیاهی آموختیم از «تاریخ»! بر شانه هایمان دستهایست آذین بسته نه به مهر که به دشنه! از ساقه های گندم مرثیه های گرسنگی می روید و بکارت خوشتراش جنگل را تبر حسرت نشانه رفته! بی کوچه و بازار شهری را آغاز کردیم که بر قامت پنجره هایش سجاده میاویختند تا پرده ی عفت! #مستانه دادگر #ماهور

زندگی ،رنگ مرگ مرگ، رنگ زندگی مفاهیم دنیا عوض چ واویلا بازاریست عشق پابرهنه در کوچه ها سرگردان پوچ در خانه ها لبخند میپزد ارامش پای دار نامیدی ریشه در خاک دل امید حرف حرف حرف چ واویلا بازاریست همه چی بو تعفن گرفته کجاست یار ؟ هیس کسی میگوید در غار ب عشق تجاوز کرده صدایت را ببر صدایم را میبرم تا هیچ ...