من حق دارم

خاطرات تو
که از کوچه ها و خیابانهای شهر بالا میرود
جلوی چشمهای من
هر بار
مسیر ذهنم را
با
کلید های سرگیجه در تکرار
عوض می کند
من حق دارم
در آخرین غروبی که در نگاهمان افتاد
بمانم
در آخرین روز عاشق بشوم
در آخرین روز نفس بکشم
و از
همه قفس های خالی
که در خیال پرنده ها
پرواز می کند
سفره پهن کنم
تا همه جوانی ام را
با مردم شهر چشمهایت
شریک شوم