انجمن شاعران ایران

امشب دلم مهمانی اه است امشب شبم بی نور و بی ماه است تو رفته ای از پیش من اما ان خاطراتت بامن همراه است در سرزمین قلب من بی تو ماتم وزیر وبی کسی شاه است اری من حالا خوب دانستم که این زمانه سخت بدخواه است درپیش او عشق و وفاداری انگار مانند پر کاه است ازچاله بیرون میشود عاشق اما به راهش بازصدچاه است میسوزم و می سازم از هجرت هرچند هجران توجانکاه است تا ان زمانی که تو برگردی چشمان خیسم خیره بر راه است...

اگه دستامو نگیری ، نکشی از این فلاکت نبری به خارج ازاین ، شهرمرگ و کوی عادت اگه چشماتو نبندی ، به روی چشم خطاهام دل نبندی به دلم تا ، بایستم به روی پاهام اگه دستاتو نزاری ، رو دل پر درد شب هام نشینی کنار تختم ، لب نزاری روی لب هام بهتره دیگه نباشه ، تن سرد و نیمه جونم بهتره دیگه جدا شه ، روحم ازجسم خزونم من بدون تو درختی ، خشک و تنها و غریبم از هوا و آب و آفتاب ، نا امید و بی نصیبم بره ای هستم که بی تو ، اسیر چنگال گرگم هاج و واج و بی نشونی ، توی یک دشت بزرگم اگه قطره ای از آبِ ، آبروت به روم نپاشی اگه یه وقتی تو با من ، نه بشینی و نه پاشی تار و پود آرزوهام ، یکش...

بجز از عشق جانانم دلم مهری نمی گیرد پریشان در پیش هستم ولی سیری نمی گیرد دو چشمان خمارش در دلم اتش به پا کرده که پیران پند او دادندو او خاری نمی گیرد درون باغ وبستانها صدای بلبلان سازیست ولیکن چون تورا بینددگر سِیری نمی گیرد نوازش چون مراکردی نوازش رابفهمیدم دگردر زندگی موری زما زاری نمی گیرد برای زندگی باید که ارامش حَکَم باشد نباشی درکنارم زندگی یاری نمی گیرد فقط مستی ومستوری هوای عاشقی گیرد ولیکن هیچ می از حال ما کاری نمی گیرد به درگاه خدایم توبه ها کردم که بخشاید چومی دانم کسی جز او مرا باری نمی گیرد خدا داند که حال ما از این خوشتر نمی ماند دیارحی...

مراقب باش امشب نمیدانم کجای دل خرابم بگذارمت که نیفتی......

من چنان خسته به پایت مانده ام کز تب من همت اندیشه نیست بی رمق اما هنوزم زنده ام در دلم جز حس تو جنبنده نیست تازه شو ای نازنین در قلب من این جدایی بین ما پاینده نیست من نفس میگیرم از احساس تو عشق ، هرگز پیش من بازنده نیست تا ابد تو ماندگاری در دلم صحبت از امروز و این اینده نیست...

بادبادک دلم را محکم میگیرم ! باد نزدیک است ...

دلم یک معجزه میخواد پریشونم، پر از وهمم دیگه چیزی توو دستام نیست دیگه چیزی نمی فهمم نمیفهمم کجا هستم حسابم با خودم صاف نیست به هر در می زنم بستس توو روزم واسم آفتاب نیست نمیدونم تا کی میشه با این فرمون جلو رفتن تا آبادی چقد راهه اونم با این مسیر من؟ امیدم رفته از دستم دلم یک معجزه میخواد یه شمع نیمسوزم که داره میمیره توی باد...

دلم تَنگ است شبِ رنگ پریده را فریاد می کشم گهواره ام کجاست مادر؟ دیگر هیچ شرابی خوابِ خوشِ کودکی ام را نمی زاید...

شهر باران دلم فصل توهم پاییزی است ؟ رودهایت همه خشک شدند؟ آسمانت رنگی است ؟ صبح هرروزت ؟ نسیم وعطر گلهایت کجاست ؟ نیمه شب ها نورشب تاب و مهتابت کو؟ درکوچه بازارت که حرف از نقد ونسیه شد؛ رونق آیا ازشهر و صفایت هدیه شد؟ ... ... در بغض طوفانی که گرفتارشدم؛ سوت وکورند همه باغ و گلزار دراین شهر دلم . شهر من !!! انگار گلها پژ مرده اند .... درسکوتی مرگبارو تنها رسته اند ... رنگ واحساس کجا رفتند؟ شور وغوغا راچه شد .... شهر باران دلم !!! فصل بهارانت کو؟ عشق و پایبدی به آن؟؟ .... ... ... باز درگیر خودم دراین سراب غم ؛ گرفتارم ... به شهری درسکوت و سرد و خاموش.........

شهر باران دلم فصل توهم پاییزی است ؟ رودهایت همه خشک شدند؟ آسمانت رنگی است ؟ صبح هرروزت ؟ نسیم وعطر گلهایت کجاست ؟ نیمه شب ها نورشب تاب و مهتابت کو؟ درکوچه بازارت که حرف از نقد ونسیه شد؛ رونق آیا ازشهر و صفایت هدیه شد؟ ... ... در بغض طوفانی که گرفتارشدم؛ سوت وکورند همه باغ و گلزار دراین شهر دلم . شهر من !!! انگار گلها پژ مرده اند .... درسکوتی مرگبارو تنها رسته اند ... رنگ واحساس کجا رفتند؟ شور وغوغا راچه شد .... شهر باران دلم !!! فصل بهارانت کو؟ عشق و پایبدی به آن؟؟ .... ... ... باز درگیر خودم دراین سراب غم ؛ گرفتارم ... به شهری درسکوت و سرد و خاموش.........

هر چند که لبخند تو ناجور گران است! انصاف نباشد دل من را بخراشی هر سال تو را چشم به راهم که بیایی بر دیده ی من هر قدمی نور بپاشی "در حسرت دیدار تو آواره ترینم" این بار برایمچه دلیلی بتراشی؟ تو خامی و من سوخته دل...هیچ عجب نیست چشم همه دنبالتو، من فکر حواشی تو کلسیم خون منی، فسفر مغزم اینها شود از گرمی لبخند تو ناشی با مُهر لبت ساختم اما بت ظالم، دندان مرا خرد کنی و متلاشی ای پسته ی سربسته ی خندان لب سرمست عید است، مگر می شود امسال نباشی؟!...

خنده ام می گیرد که دلم گریان است لحظه های آبی درشرار راه است در پس سنگدلان انقدر بی رحمم که ندای فریاد نشنوی از قلبم آه خب... بی رحمم بر خودم بی رحمم من که بردم دلم را از یاد من که خاموش شدم از فریاد سالها دورشدم از من خود تا تراشم بت ملعونی خود ای دریغا که دلم بت نبود اشتباهش نشانی تو بود خنده ام میگرد که دلم گریان است که مقصر خود اوست که چرا نادانم که نمی دانستم راه خفتن در شب راه بیداری روز همه در پشت نگاهت پیداست حال من خوب شود انکار است من دلم .را....باخته ام به تو .؟..نه من دلم را به زمان باخته ام به زمان به عبور تو از آن لحظه ی ناب ای دریغا دیروز کاش میافتادم مینشستم بر خاک غرق می گشتم در زاغ سیاه بیخیال لحظه بیخیال فریاد خواب می رفتم همان جا در با...