انجمن شاعران ایران

رفتی وبه صد سوز جگر خون شده این دل در غصه فرو خفته ومحزون شده این دل هر دم به سراغ تو ز هر کوچه گذشتم در مجمع عشاق چو مجنون شده این دل در حسرت دیدار تو هر شام وسحر گاه بی تاب وپریشان وچه گلگون شده این دل دنیا تله ای تنگ تراز تنگ برایم در ساحل چشمان تو مدفون شده این دل جز نام تو نامی به لبم نیست ولیکن از حافظه ی تلخ تو بیرون شده این دل...

"فراموشی..." یادم نمی آید دقیقا چند وقتست این.. دل با نگاهت بی هوا دیگر نمیریزد در حسرت برچیدن گلبوسه هایی سرخ با دیدنت آه از نهادم بر نمیخیزد باور نمیکردم که روزی بوی عطر تو از خاطرات ریشه دارت رنگ خواهد باخت در جنگ عشق و فاصله، اسب فراموشی بر روی قلب و ذهن من با خشم خواهد تاخت تا انتهای نقشه ات را خوانده ام جانا رنگی ندارد آن حنای سرخ لبخندت دست خدا دادم تو را در اوج دل سنگی سردست دیگر شعله های مهر دلبندت با هرکه میلت میکشد، ای حضرت باران! از نو گلستانی به پا کن در خیال خود اصلا دوباره قصه پردازی کن و خوش باش کر میکنی هر گوش را با عشق لال خود 14 مرداد 9...

تو آمدی و عشقی به همراه آوردی سوار بر اسبی سرکش با مشعل خوشید در دست و قلب من که سالها در خواب بود آشفته و بی قرار گشت در کوچه های شب... تو رفتی وجودم را آتش زدی، موهایم را سپید و شبهایم را غرق در اقیانوس اشک... رویایم را به باوری تلخ فروختم و پذیرفتم نبودنت را و هرگز نداشتنت را... قدم در جاده بی بازگشت فراموشی گذاشتم تا از تنی لرزان در زمستان نداشتنت تا بهار تا آفتاب تا زندگی تا امید تا عشقی ابدی کوچ کنم... حال، این سینه از عشق ، تهی گشته و تصویر مردی لاغر با کت و شلوار سرمه ای و چشمانی غمگین از حافظه ام پاک شده... ای دلیل کابوسهای رفتن شبانه ام که این دستها عاجز بود از نگه داشتنت، این زن که بی تفاوت از کنار غنچه ها عبور می کند فراموشی دارد، "هرگز" باز نگرد......

"حرفای تکراری" دیگه انگار... تکراریه حرفام دیگه انگار...عادی شده اشکام دلت میخاد...برم من از دنیات دیگه انگار... کهنه شده دنیام تو غرق خوابی و من از دلتنگی میخونم چشمای تو بارون شد و اما... توی دلت میخندی میدونم کبریتو بردار و یه شمع،دنیاتو روشن کن دنیای تو روشن بشه کافیست هیشکی نمیدونه من اون شمعم هیشکی نمیدونه که میسوزم هنوز یاد توام اما... دلم دلخور شده از تو نیاوردی دلم رو دست منم هی دور شدم از تو دلت،صربه با اینکه،داره اشکامو میبینه دلم ، آتشفشونه و چشمام، داره خون! فواره میریزه دیگه مرغ دلم ،بغضش اوازش، واسم شعر کلاغ میییخونه تو خوب میدونی تبر رو ، دلشکستن رو دلت مرحم نمیدونه! با اینکه دوری و دورم ولی غمت چه نزدیکه تو که نباشی من نیستم ببین دنیام چه تاریکه تو یادت رفته اون ر...

من به هواي تو هوائي شدم از سر عشق تو خدائي شدم باد مرا سوي توام مي كشاند شعله عشقت به دلم مي نشاند سوختم و آتش قلبم چنان سوخت زمين و همه آسمان آه نيستان دل ما را گرفت در كف بحر دُرّ به صدف جا گرفت ظلمت و تنهائي و بي دلبري كرد بپا برزخ و هم محشري عشق چو صياد چنان باز كرد اين گره كورم و اعجاز كرد گفت كه مُوتُوا، تَمُوتُوا رِسد زنده دلم چون كه هَمو مي رسد سنگ بنا كرد به حوّا ،عشق چون به شِمالَم بكشد پا، عشق مهره بدستي و تو كه صادقي هست عتابي كه چرا عاشقي؟ ...

در روزی درخشان مادر مهربانم نشانم داد که زیبایی، اضمحلال خورشید است بازهم گیسوانت را بافته ای آیا چه زیبا شکوفه می دهد تنت زوال را زمان به کامت آمده است و دیده ایم کام به کجا می رود که ما ز زبانیم و به زبان بازمی رویم...

امیر علی شیر نوایی یکی از شاعران بزرگ تاریخ ادبیات ترکی و فارسی است. نوایی چه در نظم و چه در نثر آثار گرانبهایی از خود بر جای نهاده است. و مجالس النفائس او یکی از مشهورترین تذکره های تاریخ ادبیات است که اصل آن به زبان ترکی جغتایی است ولی در ایران ترجمه فارسی آن به کرات منتشر شده است و تقریبا تاکنون چهار ترجمه فارسی از این کتاب در دست است. اشعار ترکی نوایی به زبان ترکی جغتایی (چاغاتای) می باشد. در مورد زبان جغتایی میتوان گفت: این زبان بعد از ترکی قاراحانی و ترکی خوارزمی در آسیای میانه ظهور یافت و به عنوان زبان ادبی و مکتوب این سامان به کار گرفته شد و بعد از یک دوره رونق هشتصدساله با روی کار آمدن زبان ازبکی جدید که بر اساس همین زبان جغتایی و نیز لهجه های محلی ازبکستان شکل گرفت، به یکباره از...

شکسته پشت مرا غم ، عصا چه فایده دارد ؟ برای کوه زمین خورده پا چه فایده دارد ؟ در این هوای نفس کِش ، نفس نمانده برایم بدون همنفس آخر هوا چه فایده دارد ؟ به این دو خط موازی نگاه کن ، که چه آخر ! من و تو ریل قطاریم ، ما چه فایده دارد ؟ عجب دعای غریبی ، نگو « سفر به سلامت » خدا که با تو نباشد ، دعا چه فایده دارد ؟ مرا صدا نزن ای عشق ، پرتگاه پلنگان ! مرا به دره کشیدن تو را چه فایده دارد ؟ بس است زنده به گوری ، بمیری ای غم زیبا ! چرا خراب تو باشم ، چرا چه فایده دارد ؟! #مهدی_حسینی_مسافر 1395.3.27 ...

با سلام. از آنجا که من دانش آموز سال سوم دبیرستان هستم و با امتحانات نهایی هم فاصله ی چندانی نیست. از شما تقاضا می کنم در صورت حضور نیافتن من و پاسخ به نظرات شما.لطفا نظرات گران بهای خود را بگذارید تا بعدا استفاده ببرم. این دو شعر هم آخرین اشعار من هستند که هر چند پر غلط به اشتراک می گذارم. شعر اول: دارم تماشا می کنم دنیای انسانی امروز،در این سبزه زار و دشت بارانی مهمان گل ها می شوم با صرف چای عشق در پیش جوی و کوه و ابر و باغ ایرانی آبی بنوشم از گوارا آب آن چشمه کو منشا اش باشد ازان کوه خراسانی رنگ طبیعت رنگ خاک و باد و باران ست با آتشی هم می رسد غوغای مهمانی با تک درخت و جوی آبی پای آن خواهم عکسی بگیرم تا بماند روز بی جانی من سبزه های عید،با رودی روان کردم تا خود روان گردم درون عالم فان...

سلام بر همه ی عزیزان از این تاریخ و به یمن و برکت قبولِ زحمتِ سرکار خانم پناهیان(الی) پستی خواهیم داشت به نامِ ..تاریخِ شعر به روایتِ عکس.. از دوستان خواهش می کنم از ارسال هرگونه کامنت به هر نحو خوداری کنند تا فضای پست کاملا در اختیار مدیر قرار بگیره .. درپایان برای آشنایی دوستان انجمن نمونه ای از این عکسهای تاریخی و ارسال می کنم ... جواز دفنِ شاعره ی گرامی مرحوم پروین اعتصامی شاد باشید و سلامت ..... در پناه نزدیک ترین دورها.... رامتین.. و دیگر هیچ .... ...

شعرهایم یخ زده و هوای دلم غبار آلود و سرد مثل هوای این روزهای تهران چراکه آفتاب عشقت دیگر نمی تابد و نسیم پاک شعرهایت نمی وزد دلم تنگ است دیگر فراق بس است بیا بیا.......