زوایای روشن

در روزی درخشان
مادر مهربانم نشانم داد
که زیبایی، اضمحلال خورشید است

بازهم گیسوانت را بافته ای آیا
چه زیبا شکوفه می دهد تنت زوال را
زمان به کامت آمده است و
دیده ایم کام به کجا می رود
که ما ز زبانیم و به زبان بازمی رویم