انجمن شاعران ایران

گرگ ها به غریزه می درند وتو غریزه ات را می دری من گوسفند نیستم و گرگ ها را بیشتر دوست دارم...

نه چنان پایم بریده از خانه ات نه دلی مانده که با حوصله بماند به پایت به گمانم چیزی فراتر از شعر بدهکار تو ام! ای سایه ات گرفته تمام روزهای من! باید گله کنم ز لیلی که چرا از کوچه های نسل ما گذر نکرد؟! تا درس مهربانی اش هر شامگاه این کودک چموش عشق را سر به راه کند! #مستانه_دادگر #ماهور...

راه را هموار کن جاده زیبا شده است زائران می آیند آن فرودست ها را عاشقی ، در پی خدمت زائر باشد سوی موکب ها را , چای زائر همچون ، جای زائر برپاست راه را هموار کن شايد اين راه روان , مي رود پاي فرهنگ وطن , تا فرو شويد هر شور گناه دست خادم شايد , واکس عشق می زند او زائری پای برهنه آمد لب راه راه را هموا...

عاشق روی تو بودم، ز چه باور نکنی؟ با تو در حال صعودم، ز چه باور نکنی؟ نور مهتاب فتاده ست به رویت برخیز گفته بودم که حسودم، ز چه باور نکنی؟ سهم من از تو وعشق تو فقط خون دل است هدیه ات کرده کبودم، ز چه باور نکنی؟ به مناجات شبم، عشق! تو را می خوانم شده این ذکر سجودم، ز چه باور نکنی؟ "در نمازم ...

شعرم شده زهر خند از فراغ تو کی می توان رسید آخر به باغ تو از بس که خوب هستی و ماهی و نازنین طغیان نمود چشمم و بر خاست از زمین ای ماه من چه شده ؟غصه تا به کی؟ بیرون بیا ز ابر ، این پرده تا به کی؟ مردم به عید به دیدار هم روند لبخند زنند به هم هدیه می دهند شد تحفه بهاری تو هجر و درد و غم لطفی ...

در دولت تو برای غم جایی نیست چون وصل تو مختوم به تنهایی نیست قربانی کبر نیز با زاری گفت الحق که جهان بی تو تماشایی نیست اسد زارعی...

کسی نیست که بگه هی تو تو درگیر کدوم فصلی؟!!... چرا بارون که میباره بدون چتر وا میستی؟!!... تو آغوش کی یخ کردی؟!! که از تب داری میسوزی... کسی نیست که بگه غم هات چرا همش سرازیره ... ببینم قلبتو شاید که قلبت پره از تیره... حیف کسی پیدا نمیشه....آه.... کسی پیدا نمیشه...

یک نگاه مست داری جان من این خوب نیست؟ سر کشم جام نگاهت را ؟ بگو مشروب نیست؟ این همه "جانم فدایت "را به پایت ریختم مرده ام تا این رسیدن،عاشقی محبوب نیست؟ حسرتت دارم از اینرو، خاطرم آشفته است گرچه با تو بودنم هم،کمتر از آشوب نیست...

رفیقی اهل دل ، شعر آشنایی به احساسم چنین گفته به جایی تو توهین کردهای بر ساحت شعر تو کاخش را کنی ، ویران سرایی همان کاخی که فردوسی پی افکند و یا حافظ و مولانا ، سنایی تو سر تا پا خطایی ، وای بر من که معماری ، ز دانشگاه مایی در اینجا مختصر گفتم، بسی گفت فقط گفتم : سپاس از رهنمایی نگفتم چیز دیگر، ترس جان بود که جانم می رود ، روز جدایی دل و دلواژه له میشد ، نگفتم که باید دوستی با جان بپایی خطا پر بوده ، اما کار دل بود دلی دور از تکلف ، بی ریایی دلی که تازه دیده آتش داغ دلی غم دیده و غم مبتلایی بلاهای فراوان دیده این دل خطا اما به دل بوده دوایی خطاهای دل آدم که بد نیست به درد بی دوا ، باشد شفایی خطاکردی، شفا دیدی! دل ای دل دلا الحق خطاکاری به جایی! خطاکن دل، خطاکن دل، خطاکن خطا دا...

از کنج خیال آمدی با دستهایت چشمهایم را بستی حال من صورتم را لا به لای دستهای تو جا گذاشته ام...

ای اره ! بیا درختکاری بکنیم تا زرد نمرده ایم ، کاری بکنیم بارانی و بی تاب و دل انگیز شویم وین بوم برهنه را بهاری بکنیم احساس بکاریم ، و این باور را در جان تبر به دست جاری بکنیم بنگر به تن بی رمق و زخمی عشق ! حق است تمام تمام عمر زاری بکنیم یک عمر بریدیم و پریشان کردیم وقتش نرسیده بی قراری بکنیم ؟ ای کاش ! به اندازه ی زخمی که زدیم مرهم بنهیم و غم گساری بکنیم اسد زارعی...

دل بهر چه بی خوابی هرشب پی مهتابی؟ ماهی ندرخشد تو ! بیهوده چه بی تابی شیدا و پریشانم،سرگشته و حیرانم سوزد همه ی جانم، از آتش پنهانم در راحتی رویا ، وندر دل هر غوغا گشتم همه عمرم را،وان یار نشد پیدا درمان نشود دردم ، احوال رخ زردم گر نیست مرا چاره ، افزون مکنش هردم از بغض گلو سوزد وز اشک دو چشمانم فرجام چه خواهد شد،خود نیز نمی دانم باران بهارت کو ای چرخ جفا پیشه؟ در فصل شکوفایی خشکیده ام از ریشه ماهور تو ای مطرب چون حزن بر اندازد؟ خنیاگر این گیتی در شور نوا سازد (باتوجه به غمگین بودن دستگاه شور و شادی بخش بودن دستگاه ماهور در موسیقی ایرانی) پای از سفرت برکش،برگرد رفیق من راهت شده بی راهه از آه عمیق من در شهر غم و حسرت،در گوشه ی تنهایی بنشستم و می مانم،باشد که تو بازآیی سینا شده ب...

از زمانی که من تو را دیدم فکرهاییست در سرم بد نیست من نکردم به این قفس عادت دو وجب گاه میپرم بد نیست کوری دشمنان بد خواهم حال من زار! دلبرم بد نیست من به امید صلح می آیم ایستادی برابرم ..........؟ از مقام بلند سلطانی گاه گاهی کمی کرم بد نیست با سوالی هنوز درگیرم اینکه من از تو بهترم بد نیست؟ لا اقل خاطرات خوبت را با خود از شهر میبرم بد نیست درد دوری اگر چه دشوار است نام او را که میبرم بد نیست سلام ببخشید چند وقت نبودم و افت کردم . پس نظراتتون را دریغ نکنید ....

صحبت و شکوه از این گیتی غدار نبخشد سودی تا که این چرخ هوسباز کشاند من و تو هر سویی جملگی همچو خسانیم که بر رود جهان در به دریم غصه از دل برهان هیچ مگو هیچ مخواه تا برهیم...

ای عمری ک در دوووووور بسر میرسانی عمر مرا !! بیاد دارم روزی را که ، چون اینه درمن نگریست 39سال پیر شد و نگران نگریسته به پیره خود! و ایا سقوط زاده ی سیاره ی دیگریست؟؟ ک مرا ، روز جز در قعر ندید....

فاصله دیوار یا دنیا چه فرقی میکند بی تو با مردم و یا تنها چه فرقی میکند فاصله بدتر از این من دیگر اینجا نیستم حاصل این فاصله آنجا چه فرقی میکند بهترین شب را برای تو رقم میزد دلم راستی آغوش او با ما چه فرقی میکند میروم دیگر برایم صحنه ها رنج آور است بود یا نابود من حالا چه فرقی میکند میروم در گوشه ای از شهر دور از ازدحام شهر من پایین یا بالا چه فرقی میکند هر دفه یک قصه سر هم کردی و گفتی برو جان من این قصه با آنها چه فرقی میکند داریوش نوروزی برگرفته از اثری از استاد فاضل نظری...

گریه میکنم نه بر آنچه بدبياري اش میخوانید هر گز ... بل به خاطر روح بلندم که در منجلاب احساسات حقیرانه ی ام گرفتار است...

پژمرده ی شادابیِ دنیات شدم،.. کاری کن غارت زده ی قومِ تماشات شدم،.. کاری کن من ریشه کن از ریشه دوانیدنِ تنهایی هام محتاجِ نفسهایِ مسیحات شدم،.. کاری کن اسبابِ زمین گیری من سیب نبوده ست ببین من وسوسه ی میوه ی طوبات شدم،.. کاری کن وقتی که زمین در قفس تنگِ هوس می گندید دلباخته ی بینشِ بودات شدم،.. کاری کن هر یاخته ام می طلبد یوسفِ زندانت را سلول به سلول زلیخات شدم،.. کاری کن افتاد فروغ دل بی طاقتم از تابیدن تا منزویِ کنجِ زوایات شدم،.. کاری کن از چشمه ی چشمان تو پرهیز و ادب می جوشد مجذوب سمرقند و بخارات شدم،.. کاری کن آرام ترین! این همه دریاچه بقایایِ تواَند...

چه شده درختان بی قرار؟ اکنون فصل خزان در راه است و گویا از عشقی که در تابستان در دل ها کاشته اید اینچنین نعره های عاشقانه سر می دهید از مستی شراب عشق سرهایتان را به باد سپرده اید و این آخرین تلاش های بی حاصل یک عاشق است، ریزش آهسته ی برگ های زرد و رنجور تا خاموشی لخت و من و پنجره فقط نظاره گر نشسته ایم و می اندیشیم به رازهای نهان، راز های پیچیده به تشابه عاشقی درخت و انسان اکنون فصل خزان در راه است......

تصور کن زمانی را که همراه هوس مست و خمار آلود و بازیگوش مسیری سبز و زیبا را به عشق مقصدی زیبا تر و رنگین به پیچ و تاب بخشیدی تصور کن هوایی را که که با یک دم غبارآلوده کردی وبه پای موج درآیینۀ گرداب بخشیدی ! چه میگفتی چه می جستی چرا هرگز نمی گویی چرا با آن همه وسواس در بیدار ماندن عاقبت چشم مراقب را به بازِ خواب بخشیدی چرا با گردباد شوم رقصیدی ومستانه دو دستی غنچۀ آرامش خود را به قلب تیرۀ مرداب بخشیدی تصورکن اگریک شاخه گل از باغ عشق آباد می چیدی اگر خود را رفیق ولایق گلزار می دیدی به دنبال مسیری دورتر از وادی ادبارمیگشتی دل خود را به دست قاصد اقبال م...