انجمن شاعران ایران

مادر در باورم هرگز نمي گنجد كوچيدنت را بي خبرمادر من ماندم و شبهاي دلتنگي با گريه هاي بي ثمر مادر مرغ سحر خوانم به يكباره ازغم شده بي بال وپر مادر بارفتنت مهتاب چشمانم جا مانده تنها از سفر مادر شبهاي دلگيرونفس گيري بيدار ماندم تا سحر، مادر با اشك ديده يادمي كردم آن خاطرات پر گهر مادر برق ن...

تو کدامین پیامبر مقدسی که قامت تمام واژه ها برای گفتن از نگاه مهربان و دست نوازشت خم می شود ؟!!! کدامین عاطفه ای که سایه به سایه ی من می آیی تا غمها و زخمهایم را بشویی ؟! کدامین احساس را قربانی کنم تا نامت را در خاطر دنیا زنده نگه دارد و کدامین لالایی را برایت بخوانم تا دلشوره هایت به خواب روند و کدامین قبله را برای بوسیدن دستهایت به سجده بنشینم از نوشتن از تو ومحبت بی پایانت عاجزم اما این را می دانم که بی دلیل نیست که سرزمین زیر پایت را "بهشت "نامیده اند.. برای مادرم...

شب است و آینه در حسرت نوازش نور است کجاست دست تو مادر،چراغ آینه کور است آز آسمان نگاهت ،خروش چشمه خورشید سرود نبض زمین،رقص گل،قصیده ی نور است پرنده های مهاجر بر آبهای تو دیدند به هر کرانه ی دریا هزار جلوه ی شور است تو سجده گاه طلوعی ، قیام قامت صبحی که در تلالوی گیسویت آیه های ظهور است چه فصل های امیدی به پای پنجره دادی چقدر پنجره از پرتو بهشت تو دور است غزال زخمی چشمت، شکسته بغض غزل را فدای شبنم سرخی که بوسه خواه بلور است بخوان که عطر صدایت،در این سکوت خزانبار برای غنچه ی خاکی هنوز سنگ صبور است اگر به کعبه ی مستی نبرده ره دل عادل به قدر یک بغل ...

بدم میآید از آورد و آوردگاه چه با دوستان چه با بیگانه و دشمن! چه معنی میدهد دربی!؟ که این جنگ، بردنش بدتر ز باختن هست. همآورد بدترین اشکال آورد است! و دشمن، جزء پلیدیهای من نیست! از این رو جنگ، به هرشکل و به هرنحو و به هرصورت، ستیزه با خود و بیخودترین کار جهان است! اگر در جنگ بودم ، چند صباحی اگر جا مانده اعضائم در آن عرصه دلیل آن ، فقط عشق بود همان عشقی که مستحکم کند پیوند بین من ، و زیبا زندگی را بدم میآید از ترکش، چه نارنجک چه از مین و چه خمپاره، چه ترکش در زبان باشد! که این بدتر ز آن باشد... سراپا...

صدها ترک برداشتم ، هرگز نپاییدی مرا آخر شکستم، در الک افسوس ساییدی مرا گلبرگ فروردینی ام ، می میرم و می بینی ام از من گذشتی نازنین ای کاش می چیدی مرا صیاد صیدآزار من ، تا کی تو و انکار من؟ قلاب را نوک می زدم اما نمی دیدی مرا مُردم ز خود بی خود شدم هرآنچه می شد شد شدم چون سایه ات لابد شدم شاید پسندیدی مرا در خواب دیدم آمدی آخر ، ولی بر خاک من آهی کشیدی زیر لب بیچاره نامیدی مرا...

رفتی وزرفتنت دلم تنها شد هرروز برای من شب یلداشد یک لحظه مرا خیال ارامش نیست وقتی که غم امدو دلم یغما شد ازرفتن تو دوبال پروانه شکست ایینه وجام می میخانه شکست ازحال دلم کسی ندارد خبری از رفتن تو این دل دیوانه شکست خورشید تماشاگر اسرار توبود ماه وفلک و زمین عزادار توبود روزی که فرشتگان تورا میبردند انگارخداتشنه ی دیدار توبود دریای دلم بدون تو طوفانیست مرغ دل خسته درقفس زندانیست بادیده ی خویشتن بسازم رودی زان اشک که گه عیان و گه پنهانیست امشب دل زاروخسته بی خواب شده ازهجر رخ نگار بی تاب شده ساقی گر ازاین میکده می میخواهی پس زود بیا که خون دل ناب شده مادرتو تمام هستی ما بودی در دشت دل شکسته دریا بودی سرداست هوای خانه از رفتن تو ای کاش که مادرم تو اینجا بودی...

مهرافروزفروزان,مهرمادرست تابش ماهرخ,مهتاب روی مادرست بوی یاس سجاده ومهریادگارمادرست عطرگل بوی بهاران دامان مادرست نغمه خوانندعندلیبان,گلسرخ مادرست سوختن پروانه وشمع داستان مادرست همدم وسنگ صبور,مونس غم مادرست شاه ودرویش نیازش دعای مادرست گربهشت گویندکلیدش زیرپای مادرست من به جان دیدم,بهشت آغوش گرم مادرست هرچه گویم مگرجبران رنج مادرست معدن عشق وصفاسلطان قلبها مادرست......

سئودیگیم گول شاخدادا قالدی دولو ووردی باغچادا قالدی گولدانی بوش طاقچادا قالدی نه دئییم الله نه دئییم من ننم گئتدی یورقانی قالدی غمده یاتان اوغلانی قالدی اوخودوغو قرآنی قالدی نه دئیییم الله نه دئیییم من آه چکیرم امدادیم یوخدور تک قالمیشام اوستادیم یوخدور نه سسیم نه فریادیم یوخدور نه دئییم الله نه دئییم من بو دردلره بیر یانان یوخدور دوره مده بیر قالان یوخدور ننه می یادا سالان یوخدور نه دئییم الله نه دئیییم من ترجمه: گل دوست داشتنی ام در سوز زمستان ماند زیر بارش تگرگ توی باغچه ماند و در طاقچه ِ خانه گلدان خالی اش ماند چی بگم چی بگم خدایا مادربزرگم رفت رخت خوابش جا ماند پسرش غرق در غم و ماتم ماند کتاب قرانی که می خواند در همان صفحه ماند چی بگم چی بگم خدا آه می کشم کسی امداد رسم نیست ت...

من واژه هایم را می زایم اما آنها مادران منند...