بیچاره

صدها ترک برداشتم ، هرگز نپاییدی مرا
آخر شکستم، در الک افسوس ساییدی مرا

گلبرگ فروردینی ام ، می میرم و می بینی ام
از من گذشتی نازنین ای کاش می چیدی مرا

صیاد صیدآزار من ، تا کی تو و انکار من؟
قلاب را نوک می زدم اما نمی دیدی مرا

مُردم ز خود بی خود شدم هرآنچه می شد شد شدم
چون سایه ات لابد شدم شاید پسندیدی مرا

در خواب دیدم آمدی آخر ، ولی بر خاک من
آهی کشیدی زیر لب بیچاره نامیدی مرا