پری دخت

لبت چون غنچه و رویت چو مهتاب
ترا بینم همه شب خفته در خواب
سیه چشم کمان ابرو مه رخ
به گیسوی بلندت مه خورد تاب
پری دختی که در مینای چشمت
نشسته صد هزاران قرص مهتاب
گل اندامی و از شوق دیدن تو
برون آید سپیده روی آفتاب
چه گویم از لبان سرخ مستت
که هوش از سر برد این چشمه ئ آب