تهی

ای گیاه هرزه برپایم مپیچ
ازوجودت میشوم,خالی وهیچ
تودگرراه نفس,برمن مگیر
خوداسیرم من اسیرم من اسیر!
ای فلک برروزگارم کن نظر
ازستم برجسم وجانم کن حذر
این بیابانی که درآن خفته ام
رازدل رامن درآن بنهفته ام
مردمان نامیده اندش زندگی
لیک,درچشمم بوداین بردگی
روبه من آغوش خودواکرده است
دل ببین,بااومداراکرده است
سالهای یک دم به خودشادی ندید
دل به خودیک لحظه آزادی ندید
پرشده هستی دل ازگردوخاک
کی,توان شستش به دریایی ازآب
حال ای هرزه گیاه توآمدی
توبه دامی تازه ونوآمدی
هردوپای این دلم رابسته ای
روح وجان زندگی راخسته ای!
خ.حاتمی