قامتِ رعنای.... توست... سروِ ...خرامانِ من...........سبزی چشمانِ توست، سبزه ی بُستان من
چند... به پیشم بناز، سخت.. مرا مست ساز............عشوه ی اندام توست... باده ی مستان من
غنچه ی کامت گشای، خنده ی ماهت نمای............کاندُهِ* رخسار توست... تلخی. و حرمان من
عشقِ تو ام گشته چون خانه و مأوا.. ستون............پاکیِ ....دامانِ ...توست.. حائطِ ..کاشانِ من
چشم.. چو رویت بدید.. شَمِّه ی عفّت شنید............خرقه ی آن حُجبِ توست... بر تنِ عریان من
خرّم و.. سبزینه.. بخت.. آمده ام چون درخت............صحبتِ ...آرام ...توست... رحمت ...باران من
دیده ی بد... کور.. باد... درد و بلا.. دور... باد.............تا که ثنا گویِ ...توست ..این ..لبِ خندان من
پَر زن و نزدیک... آی، قُمریِ ...قوقو... سُرای...........دوریِ جانکاهِ توست... حسرت و خُسران من
مه رخم ای "جان نثار" آن.. "بله" را بر لب آر............همسری و وصل توست... نیمه ی ایمان من