انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
چون مست شوم پا به زمین من نشناسم
آهنـــگ غــم آلود و حزین من نشناسم
آهو به دمن خرّم و مدهوش و خرامان
صیّادم و صیدت به کمین من نشناسم
مطرب به می و جام و قدح هست مهیّا
اکنون چه خور و با که نشین من نشناسم
آغوش پرانتز چه رها بر همه بازاست
دلبـــر چه دلی؟ دل به یقین، من نشناسم
حــاجی سر سجّاده و فکرش پی اموال
مشکوکم و این شیوه دیــن من نشناسم
با اینکه جوانی به خزان است و زمستان
خنـــدانم و چشمـــان غمیــن مـن نشناسم
بیست و پنجم اسفند 93
م.م (رهگذر)
برچسب: توهّم المرض,معنى توهّم,
نویسنده: محمد رضا جوادیان