خیال پوچ

هوای دهکده مان را از آن سبب دارم !
که من هنوز خیال تو روز و شب دارم

هنوز بعد دو حرفی گلوی من گیرد
هنوز بر دهنم طعم آن رطب دارم

برای لذت هفتاد پشت من کافیست !
حلاوت که ز لب های تو به لب دارم

همینکه بوی تو هر صبح با گل بادم ...
به یاد آن همه تا حال من طرب دارم

به چشم خسته من یک دمی عمیق نگر
ز چشم های قشنگ ات هزار گپ دارم

تو مثل ماه قشنگی که از زمین دوری
مگر ز دور؛ تو را من تمام شب دارم

جهنم است میان دو شانه ی تو؛ مرا
بکش عمیق در آغوش خود که تب دارم

خیال پوچ که مهتاب من؛ زنم باشد
مرا ببخش که این فکر بوالعجب دارم

شفیع سالک