ستاره ها

ستاره ها که قلعه های آسمان شکسته اید
شما که باغرور تان در اوج ها نشسته اید
شبی زمن جدا کنید پیله های درد را
شما که تارو پود بی شمار شب گسسته اید

ستاره ها که من زراه دور میزنم صدا
چه میشود دمی مرا ز دام غم رها کنید
منم که نیست دربرم نه سایه ای نه برگ وبر
درخت خشک جان من ز ریشه ام جدا کنید

نوای روح سبزتان نمیرسد ستاره ها
شماکه بسته اید بین عاشقان پلی زنور
هنوز هم نشسته ام در انتظارتان که شب
مرا برید اوجها مرا برید تا به دور

غبارخیس غم به باغ عمر من نشسته است
به شوق دیدن شما تمام روز سر کنم
درون من حکایت از جنون کوه وتیشه است
من آمدم شب آسمان پاک را خبر کنم

کجاشدید در سحر ستاره ها ستاره ها
مگر به زیر دامن سیاه شب نهان شدید
دریغ در وجود من نوای خامشی نواخت
ستاره ها به خانه ی دل که میهمان شدید