پسر

کودکییَم در دل کوه
بادکنکی قرمز میدمد

در لالایی شبانه
به گلهای آرام پونه
مادر میگوید
مهیب و ز گر̊دموجِ انفجاری به قطر زمین

عباس مُرده است و
هزاران پرچم قرمزِ شاددردباد
میکوبند سر بر میل سرد پرچمها