در شعر گرفتــــــاری

وقتی که غمی داری در شعر گرفتــــــاری
وابسته به هر بیتی محکوم به تکــــراری
هــــــــر واژه که میآیـــــد آرام شود دردت
شاعر که شدی یعنی یک خستهٔ بیمـاری
هر بیـــــــــu200dت پر از رنجی آزاد شوی گاهی
آزاد شـوی امّــــــا در دست نـــوشـتـــــــــــــاری
مصراع تویی شاعر،اشعار تو هم عمرت
در صدر گرفتــــــــار و از قافیه بیــــــــــزاری
آرایه فقط لــــفــظی بی صورت معنــــایی
بر گــــردن هـــر واژه معنــــــا تو بدهــــکاری
شاعــر شدهای بیشک تا یاد کنی دردت
دیــــوانه و دلــــتنگـــــی بسیــار خود آزاری
در کوچه افکارت بنبست نمی خواهی
اما تو خــــودت تنها مختوم به دیــــواری
در گفتن هر بیتـــی هر حــــــــادثهای باشد
دردستخودت باشد آسودنو دشواری
گوشی که نمیبیند غم در دل خود داری
وقتی که غمی داری در شعر گرفتــــــاری