مرگ مرا باور نکن

من روشن ترین ترانه ی طلوع را تلاوت کردم
با اینکه شب آلود ترین واژه ها را به من دادند
ظرافت ژرف اقیانوس را سنجیدم
با اینکه ضمیر زمخت کویر را به من آموخته بودند
باریدم و خورشید دود اندود را شستم
با اینکه آفتاب حایل شب های عمرم نیست
و به هیاهوی زندگی اقتدا کردم
بااینکه انتهای اراده ی آسمان انزوای من است
مرگ مرا باور نکن
من آلام عشق را، التیام بخشیده ام