و کنون

گرچه در پی هنر نرفتم و هنرمند نشدم،ولی هرگز چهره ی آقای نقاشی که یک یا دو بار در هفته به دبستان ما می آمد و با ذوق و علاقه ما را تشویق می کرد نقاشی بکشیم و هنر بیاموزیم را فراموش نمیکنم.برایمان از ارزش های هنر میگفت و هر جلسه یکی از تابلوهایی زیبایی که کشیده بود با خود می آورد تا به ما نشان دهد،بلکه سر ذوق بیایم و می آمدیم.آموزش یکساله او در دبستان ما را چهار پنج سال سر ذوق نگه داشت.
و حالا خوب می دانستم،قطعا مردی که رو به روی من،در پشت دخل آبمیوه فروشی ایستاده بود و به شاگردش امر و نهی میکرد آقای نقاش است.