انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
رخش چو ماه نبود و قدش بلند نبود
لبان خشک و سفیدش مثال قند نبود
نه چشم هاش درشت و نه بینی اش کوچک
به زیر مقنعه گیسوی او کمند نبود
نمی رسید سطوحش به سطح استاندارد
به قول بچه محل هایمان "برند" نبود
نمی نشست به دل خنده ها و صحبت هاش
اگر چه اهل نشست و بگو بخند نبود
نه ابروان کمانی نه چهره ای دلچسب
تمام زیر و بمش را غم گزند نبود
نمی رسید به خود مثل کل هم نوعان
تو گویی آنکه در این ملک شهروند نبود
نه ریملی نه رژی نه پروتزی، ماسکی
به فکر بند و بساط و بساط و بند نبود
به شهر عشق یقین داشتم که می ترشید
اگر دلم به دلش وصل و پایبند نبود
دل است و عقل ندارد چه می شود کردش
اگر نبود که دنیایمان چرند نبود
لبان خشک و سفیدش مثال قند نبود
نه چشم هاش درشت و نه بینی اش کوچک
به زیر مقنعه گیسوی او کمند نبود
نمی رسید سطوحش به سطح استاندارد
به قول بچه محل هایمان "برند" نبود
نمی نشست به دل خنده ها و صحبت هاش
اگر چه اهل نشست و بگو بخند نبود
نه ابروان کمانی نه چهره ای دلچسب
تمام زیر و بمش را غم گزند نبود
نمی رسید به خود مثل کل هم نوعان
تو گویی آنکه در این ملک شهروند نبود
نه ریملی نه رژی نه پروتزی، ماسکی
به فکر بند و بساط و بساط و بند نبود
به شهر عشق یقین داشتم که می ترشید
اگر دلم به دلش وصل و پایبند نبود
دل است و عقل ندارد چه می شود کردش
اگر نبود که دنیایمان چرند نبود
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان