کمتر از پیچکِ ایوان...

به نام بلند عشق...





نفسی بود نگاهش
که شبانگاه چنان شاپرکی
از لبِ پنجره ی بسته ی افکار گریخت
واژه با قیمتِ عشق
فارق از مقیاسِ کاغذ
با خیالی
در خیالش پرِ پرواز کشید
کسی از واژه نپرسید...هان؟؟!!
فلانی به کجا؟؟
می روی از قلم و..

می رود از تنِ ما جان به خدا
لحظه از عقربه ی عمر که افتاد زمین
غنچه ی سرخِ گلِ نسترنی
به غزل آمده و با دل من گفت چنین
خاطرم هست شبی در دلِ باغ
روی سر شاخه ی خندان گلِ اقاقیا
مرغ مینا به زبان آمده می گفت..
حبسِ آغوشِ غمِ عشق برایش
لمسِ پروازو چه زیبا قفسی بود
حال تو ای آمده از دور به این نزدیکی

شاعری؟؟
عابری؟؟
باغبانی؟؟
ژنده پوشی که گذر می کند آرام به دور؟؟
هر چه هستی
هر که هستی
بیم و پروای غمِ عشق نکن!!
گونه ای ترشده و..
واژه ای می چکد از آینه صورتِ عشق
قلم و از ساقه ی یاس و..
کاغذ از چهره ی یک لاله بگیر
اشک گرمی اگر از راه رسید؟؟..
دست بر خوابِ سحرگاهِ شقایق ببرو
از خنک بازی هنگامه ی آغاز نسیم
از غمِ کهنه ی عشق
مصرعی تازه بگیر

آنچه از پنجره ی بسته ی افکار تو در شام گریخت؟!
آنکه در آینه ی چشمِ تو آرام گریست؟!
غزل و قصیده و شعر سپیدیییی که در غربتِ دستان تو آرام چکید؟!
همه عشق است که در ظلمتِ عریان شده ی نیمه ی شب..
در سحرگاهِ سرِ بام تو را منتظر است
نکند؟؟
نکند شاعرِ ما
کمتر از قاصدک و...
شاپرک و...
پیچکِ ایوان شده است؟؟
ای سراینده ی عشق
از چه از اوج پریشان شده ای؟؟
آسمان مامن توست....
با قلم بال بکش....





و دیگر....؟؟
و دیگر تو....
تو..
وتو......


با تشکر ویژه از خانم حسین زاده ی عزیز...ممنونم...


در پناهِ دست بلندِ عشق