هرزگی باد

پیش از آنکه ببلعد
روحم را
دهانت
در بوسه ای بی پایان
می گزد
بالهایم را و
تنها می گزد
با نیش زبان
افسوس
که غرق در لودگی پرواز این پروانه
آب در هاون زمان کوفتیم
شهد آن غنچه ی سرخ
سهم ما نشد از این باغ
همچون شکفتن اش
کنون
با آغاز هرزگی باد
آن مزدور گرده افشان
تو را می سپارم
به آغوش ناکسان