**کجایی**

نازم به آن نگاهت ، چون ماه دلربایی
آن زلف پر خم تو ،چون زورق طلایی

نازک تر از گل رز ،این دلنشین رخ تو
ترسم ببوسمت گل ،پرپر شوی ،نپایی

آن نیشکرلبانت ،یا پر گهر کلامت
آتش زند به جانم ،چون شام بی وفایی

لبخند پر شکوهت ،بر دل چنان نشیند
کز نغمه های زیبا ، یا روز آشنایی

من زنده از محبت ،سیراب گلشن تو
ای مونس دل وجان ، آخر بگو کجایی

حسن زیاد داری ، اما شکایت از تو
از ما چرا گریزان ، ای آهوی ختایی

آتش مزن تو ما را ، خواهم ببینمت یار
دیگر مخوان تو بر ما ،افسانه ی جدایی

بیمار شد وجودم ، در التهاب عشقت
یا زنده کن به مهرت ،یا جان ز تن رهایی

در مکتب ارادت ، «مینا» نکن شکایت
آزاد کن قبا را ، از بند خود نمایی

۶۲/۲/۲۹