انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
«عرفانیت»
به گمانت که میِ مستی ما شیرین است؟
آب خوردی و خیالت که میِ ما این است؟
جای هر بی سر و پا نیست خدا میداند
خلوتی که گذرِ اشکِ منِ مسکین است
ساده باید بُود آن دل که وفا خواهد از عشق
مهرِ معشوق نه در حیله و مکر و کین است
گوشه ی خانه پریشانم و می سوزم سخت
اول و آخرِ عرفانیتِ من این است
گر چه سخت است ولی شادم از این کین دلِ زار
روز و شب در پــیِ معشوقه ی شمس الدین است
گفتمت مست مکن تابِ خماریم نیست
گفتی این باده که من می دهمت شیرین است
مستم انداختی اما تو مرا نشناختی
تلخی دُردِ میِ صاف مرا تسکین است
اصلِ من عشق بُوَد، دینِ من آن سروِ بلند
در رهِ عشق همین شرحِ اصول و دین است
ساقیا گر چه به ظاهر، همه دلشادم لیک
به خدا دردِ من از جنسِ جلال الدین است
مشکل از چشم چرانی هویداست اگر
غم مخور یوسفِ این مصر زلیخا بین است
محمدرضا یعقوبی سورکی«هویدا»
کولــــــــــــــه بار تنهایی
به گمانت که میِ مستی ما شیرین است؟
آب خوردی و خیالت که میِ ما این است؟
جای هر بی سر و پا نیست خدا میداند
خلوتی که گذرِ اشکِ منِ مسکین است
ساده باید بُود آن دل که وفا خواهد از عشق
مهرِ معشوق نه در حیله و مکر و کین است
گوشه ی خانه پریشانم و می سوزم سخت
اول و آخرِ عرفانیتِ من این است
گر چه سخت است ولی شادم از این کین دلِ زار
روز و شب در پــیِ معشوقه ی شمس الدین است
گفتمت مست مکن تابِ خماریم نیست
گفتی این باده که من می دهمت شیرین است
مستم انداختی اما تو مرا نشناختی
تلخی دُردِ میِ صاف مرا تسکین است
اصلِ من عشق بُوَد، دینِ من آن سروِ بلند
در رهِ عشق همین شرحِ اصول و دین است
ساقیا گر چه به ظاهر، همه دلشادم لیک
به خدا دردِ من از جنسِ جلال الدین است
مشکل از چشم چرانی هویداست اگر
غم مخور یوسفِ این مصر زلیخا بین است
محمدرضا یعقوبی سورکی«هویدا»
کولــــــــــــــه بار تنهایی
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان