نه! خيالِ بد نكن ، تنها عيارِ من تويي

مي روم شايد كه امشب تركِ عادت بِكنم
بعد از اين با دلِ خود قدري رفاقت بكنم

بِرَوم به خوابِ مرگ آورِ خود كه ناگزير
كمتر از دستِ دلم بي تو شكايت بِكنم

آنقدر تنها شدم كه گشته سرگرميِّ من
خاطره ها را نِشينم بي تو غيبت بكنم

خسته از مرور اين روياي نيمه كاره ام
راستي كه تا به كي بايد سماجت بكنم

هرچه دل دادم ندادي حقِّ من را كه دلست
مي روم كه شايد آن را بي تو قيمت بكنم

اشك هايم را نِگه دارم برايِ روز حشر
زير بارِ غصّه ، چندي استقامت بِكنم

نه! خيالِ بد نكن ، تنها عيارِ من تويي
ساده م گويم خيالت را كه راحت بكنم

از دلم كاري كشيده ام به سر حدِّ جنون
عقل را پيشه و قدري استراحت بكنم