حصاری ازسکوت

دورقلبم راحصاری ازسکوت آیا کشیدم
عشق خودرا ازنگاهت من چرا هرگزنچیدم

خاطراتت رابه شبهامثل سریالی ببینم
آرزوها روبه رویم ،درد وغمها را ندیدم

سردوغمگینست هرشب درغمت بی خواب بودن
بی تو دررویای عشقت اشک وآه ازدل چشیدم

حاصلم تفریق وتقسیم از جهانت بوده درجبر
این چه حکمیست که حتی غصه رابا دل خریدم

تابغل کردم سخنهارا به زانوهای دردم
سقف رویا را کمی بالاتراز دنیا بریدم

دربهاران باغبانی میشوم تا گل ببارم
شایدازگلها نشانت رابپرسم...یا شنیدم

این زمستان بازهم درانتظارت می نشینم
سادگی درعاشقی را یک حقیقت باتو دیدم ...

مهرناز..سراب....