افسون

مى بارى و مى دانم اين خاك شود افسون
از شور برقصاند صد دانه به خود مدفون

بگشوده لبان خويش هر گل به مناجاتت
سر ها به تماشا و از روى بتت مفتون

صد شاخ به معراجت انگار بداند نيك
او هر گره بسته بر شاخ كند گلگون

عاشق به پريشانى چون موج شود غلطان
در پيش بود ساحل اين رسم نشد مغبون

اى كشته به خون دل از نو به رهت برخيز
ثبت است ز دلدارت بر عشق چنين قانون