غزل خداحافظی

شب نیست جز ادامه ی یک بخت رو سیاه
در امتداد شیشه ی دودی ترین نگاه



سرشارم از بهانه ی خالی شدن ولی،
دلگیر از تحمل یک بغض پا به ماه



سهم تو از بهشت تنم سیب سرخ بود
سهم من از جهنم آغوش تو گناه



نبض حضور خاطره در من نمی زند
خط می زنم تمام دلم را به اشتباه



رفتم که عشق از من بیچاره بگذرد،
برگشتم از مسیر خیال تو نیمه راه



شهری که داغ بوسه ی تو بر لبان اوست
تبعید شد به دورترین نقطه، بی پناه



در حد چشم های غزل ریز عشق نیست
شب پرسه های کاغذی من میان آه