شعری برای باد

نفس می کشد
ریه های صبح
در زیر شاخه ی خورشید
در قامت نم خورده ی علف.
رها
بر دامن باد
گیسوی سوخته ی سرو
آبستن است خاک و
زمستان کشیده دست
در سایه ای لمیده بهار
پر غبار و مست
شعری برای باد
یادی برای گندمکان
تا هجوم سبز
می چرخد این دیار