بهار جاودان

بهار جاودان
اے بهارِ جاودان...زِ طلبم روے مگردان...
به درختِ تنومندِ خویش بسپار...تا ڪه در شب هاے بے ڪسے تڪیه گاهیے بر دوشِ خسته ام باشد...
به رودِ روان بسپار...ڪه یاسِ احساسم را به دوست رساند...
به خنڪاے نسیم بسپار...وقتے یار، بندِ زلفے مے رهاند...چنانے وَزَد...تا بوے زلفِ یار مشامے را آرایش دهد....
به بارانِ لطیف بسپار...ڪه در اوجِ گریه هایم ببارد تا ڪسے اشڪم را نبیند...
و به خاڪِ خود بسپار...
اشڪ هایم را در سینه ے خویش حبس نماید...
تا روزے جواب تمام جدایے ها باشد...
اے رود به آرامے گذر ڪن....ڪه مگر عمرِ من در دلِ تو جارے باشد...
اے برف، سیاهے قلبِ مرا در سپیدے قلب خود پنهان نما...
و اے باران...ردِ پاے عشقِ مرا مشوی...
چه زیباست اشڪِ جاریم...چه قدر تنگ است دلم...
چه تبے دارد احساسم...
چه دلِ عاشقی...زیبا چون سڪوت...بے ریا چون خیر...
غصه سرمایه ے قلب است به سرمنشا عشق...
عاشقے ڪارِ خرابات نشینانِ همیشه مست است...

  کوله بار تنهایی-محمدرضا یعقوبی (اندازه: 33.92 KB / تعداد دفعات دریافت: 1)