مدعی عشق

مُدعے عشق
بارے ڪه منِ غم زده بر دوش ڪشیدم/سوداے غمے بود ڪه در هجرِ تو دیدم
زین مسیله حیران شدم،اندررُخَت اے دوست/آیا چه بدیدم ڪه پِیَت خسته دویدم؟
هیهات عجیب است ڪه با این همه دوری/چون اشڪِ نم از چشمِ نجیبت نچڪیدم
در پیچ و خمِ جاده ے مردونگے اے یار/چندے بِرَمیدے ڪه به گَردَت نرسیدم؟
هر چند دگر دستِ ڪسے روے سرم نیست/لیڪن نشود ڪم زِ مرامِ تو امیدم
دوتایم عذابیست ڪه از لطفِ تو ما راست/یڪ،گریه ے بسیارم و دو، رنجِ شدیدم
بد مستیِ من ننگ شد و پیرِ گُذر گفت:/یڪ ذره خجالت بڪش از موے سپیدم
گفتم مَڪُنَم منع ڪه من رندم و بدمست/بد مست تر از خویش به میخانه ندیدم
اے خوب چه خواهم زِ تو ڪز ناز نبازی؟/من ڪِے زِ تو اے حرمله ناحق طلبیدم؟
میدان خدا بود و منم مدعے عشق/آخر غمِ شیدایے تو ڪرد شهیدم
شادم ڪه اگر مے نخریدم زِ درِ فقر/خوابم به خمارے شد و منت نڪشیدم
از اشڪم اگر خاڪِ رَهَم شد همه اش گِل/فرهاد صفت رفتم و در گِل نتپیدم

محمدرضا یعقوبے سورڪی(هویدا)