**پیچک وقناری**

چه سرخوش گفت پیچک باقناری
که می رویم ، ز هر گوش و کناری

بپیچم دور شاخ کاج و افرا
به بالا می روم ، همسان ماری

گه از دیوار سخت راست قامت
گه از پیچ و خم افرشته داری

به هر شاخی رسم ، مأوا بگیرم
بسازم خوش سرای زر نگاری

خدا را شکر رفعت داده ما را
هزاران خانه در هر مرغزاری

نیم بیچاره همچون تو ،که حتی
ندارد کلبه ای ، در کنج خاری

چو تلخ آمد ،قناری ،نیش پیچک
بگفتا ای سبک سر ، مغز عاری

مرا گر نیست در کویی سرایی
نکرده شکوه ،یا افغان وزاری

نه بالا رفته از دیوار هر کس
نه رفعت جسته از هر شاخساری

به من دولت ، پر پرواز دادند
کران آسمان جایم ،نه «داری»

مرا از بند «دار» آزاد کردند
نه چون تو ، گر نبود ، افتی به خواری

۹۰/۱/۲۷