انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
یک نفر آمد و شوری به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوتِ این غمکده بالا زد و رفت*
روی آرامش مرداب خیالم با کبر
طرح برجسته ای از حسرت دریا زد و رفت
به درختی که سرش گرم زمستان شده بود
بی هوا پاره ای از آذر رویا زد و رفت
چون که کم بود بلندای مرام و جنمش
دست در دست جفا تکیه به حاشا زد و رفت
عیب میدید در آئینه ی بی تصویرم
چون که با سنگ به آیین تماشا زد و رفت
همه دنیای من و دار و ندارم شده بود
پشت پا بر دل بی صاحب دنیا زد و رفت
* مصرع از امیرهوشنگ ابتهاج
پرده ی خلوتِ این غمکده بالا زد و رفت*
روی آرامش مرداب خیالم با کبر
طرح برجسته ای از حسرت دریا زد و رفت
به درختی که سرش گرم زمستان شده بود
بی هوا پاره ای از آذر رویا زد و رفت
چون که کم بود بلندای مرام و جنمش
دست در دست جفا تکیه به حاشا زد و رفت
عیب میدید در آئینه ی بی تصویرم
چون که با سنگ به آیین تماشا زد و رفت
همه دنیای من و دار و ندارم شده بود
پشت پا بر دل بی صاحب دنیا زد و رفت
* مصرع از امیرهوشنگ ابتهاج
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان