نگاهت

طعم آن میوه ممنوع مگر داشت نگاهت
از زمینی شدنم خوب خبر داشت نگاهت

مردمک های یخ زده گرد من بسیار اما
با دل زرتشت من باری شرر داشت نگاهت

بر دیگری تابیده بودی روزگاری بی اثر
در چون منی داشت اثر داشت نگاهت

چون صنوبر راست قامت قد رعنای غرورم
با غرورم راستی حکم تبر داشت نگاهت

رفتی و نبردم پی به مقصود تو افسوس
با همه تلخ زبانیت، شکر داشت نگاهت