تعبیر وارونه

ویک روز فهمیدم
این برف لعنتی
که دست از موهای سیاه من برنمی دارد
تعبیر وارونه ایست
از خواب شب های رنگین کمانی
وشب هایی که با هزار قصه و
نگاه گردن به نور ماه صبح نمیشود
پایم را به مسیر تازه ای باز خواهد کرد
که کسی آنجا نیست
کسی نیست
که نامم را یادم بیاورد
و سفیدی موهایم
عصایی به دستم نخواهد داد
وتو
هرچه از پشت شیشه ی رنگین کمانی خواب
لبخند میزنی و برایم دست تکان میدهی
آیینه ی روبه رو
تصویر غریبه تری میشود
از زنی
با موهای سفید تر
و پوستی
چروکیده تر