مرا بخوان

صدا بزن مرا
بخوان به همان نامی که دوست داری
به همان نامی که سالهای سال در گوشم نواخته شده است
این بار تو مرا بخوان
هربار که تو را خوانده ام سکوت پاسخ همه دلهره هایم بود
می گویند تو با همان سکوت سنگینت آنقدر بلند اجابت می کنی
که گوش هایمان محدودند به شنیدن
من کوچک تو
این بار اجابت خواندن دارم
روزگاریست که حق آهسته به خانه می آید و گاه
در ظلمت مطلق شب راه گم می کند
روزگار طور دیگریست
روزگار ، روزگار نسیان و عصیان است
جانان من مگذار نسیان پستی ام و عصیان سرشتم غفلت تورا به دلم نشاند
مگذار دل را جز به عشق تو زینت بدهیم
بگذار برویم از دیار خیانت و برآییم در آستان ریاضت
این بار تو بخوان
بخوان به نام انسان