انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
آسمو اُوری گِرِت اُورِ سیایی
بالِنَه داره میا یَکی دِ لایی
آسمان ابری گرفت ابر سیاهی
پرنده ها هر کدام از طرفی دارند می آیند
بَنِ بالا بَنِ هارِ کُلِ کُویا
دنگِ بونگِ رَهوَنِ زخمی وِریسا
از بالا و از پایین ِ تمام کوه ها
صدای بانگ راهیان زخمی بلند شد
لایَه لایه روله لایه رَه بَنَه ماه گیرِسَه شوگار سیایَه
لا لا لا لا _فرزندم_ لا لا! راه بسته,ماه گرفته,شباهنگام سیاهست
بی یَه و ِ مِیدون ِ مِشقی حُونِمونِم
هر یَکی رَت وا وِلاتی دودِمونم
خانمانم میدان جنگی شده است
دودمانم هر کدامشان به ولایتی رفتند
راه دیر پایا پَتی دو نصفه شوگار
بی یِمَه وا کُورپَه کَم دِوُ جو گرفتار
راه دور,پاها برهنه,در آن نیمه های شب
جان من و جگرگوشه ام در خطرست
لایه لایه روله لایه رَه بَنَه ماه گیرِسَه شوگار سیایَه
لا لا لا لا _فرزندم_ لا لا! راه بسته,ماه گرفته,شباهنگام سیاهست
شَل و شَکَت عازیتی غم دِ بارِم
کُوهسارِ سر بَه چَمو بَگوآرِم
زخمی و خسته,عزادار و پر از غمم
ای کوهسار! سر فرو آر تا بگذرم
اِ خاکِه نه مَنَه تاو نه مَنَه طاقت
لَش ِ کُورپه کَم بَسو تو و ِ امانت
ای خاک!نه مانده تاب,نه مانده طاقت
تن جگرگوشه ام را به امانت بستان
اِ برف ِ! دخیلِتِه زیتِر بَتاویا
کُورپه کَم سردِش موئه و تَکِ تَنیا
ای برف! دخیلت را زودتر آب کن!
جگرگوشه ام سردش می شود و تک و تنها
لایه لایه روله لایه رَه بَنَه ماه گیرِسَه شوگار سیایه
لا لا لا لا _فرزندم_ لا لا! راه بسته,ماه گرفته,شباهنگام سیاهست
روله سیقِه تِوُ خالیا گوشه لوئِت بام
وِ سیقه او پرخاشیا پَر ِ تُولِت بام
فرزندم! فدای تبخال های گوشه ی لبت شوم
فدای اون چروک های جلوی پیشانیت شوم!
چی کِنِم چی نَکِنِم جام تَنگِلآتَه
دوسه کَم دُو کِئُونِ شوگار اَنگِلآته
چه کنم؟چه نکنم؟در تنگنایم
دوستم از سر شب تا به حال در انتظارست
رِت بوئیت بَلکِم که ماه سر وِش دِرارَه
رُوشنائی بیه و ِ رَش تا بَگوآرَه
بروید بگویید بلکه ماه برایش نمایان شود
روشنایی به راهش بدهد تا بگذرد
لایه لایه روله لایه,لالایی سیت می کِنم تا ماه دِرآیَه
بالِنَه داره میا یَکی دِ لایی
آسمان ابری گرفت ابر سیاهی
پرنده ها هر کدام از طرفی دارند می آیند
بَنِ بالا بَنِ هارِ کُلِ کُویا
دنگِ بونگِ رَهوَنِ زخمی وِریسا
از بالا و از پایین ِ تمام کوه ها
صدای بانگ راهیان زخمی بلند شد
لایَه لایه روله لایه رَه بَنَه ماه گیرِسَه شوگار سیایَه
لا لا لا لا _فرزندم_ لا لا! راه بسته,ماه گرفته,شباهنگام سیاهست
بی یَه و ِ مِیدون ِ مِشقی حُونِمونِم
هر یَکی رَت وا وِلاتی دودِمونم
خانمانم میدان جنگی شده است
دودمانم هر کدامشان به ولایتی رفتند
راه دیر پایا پَتی دو نصفه شوگار
بی یِمَه وا کُورپَه کَم دِوُ جو گرفتار
راه دور,پاها برهنه,در آن نیمه های شب
جان من و جگرگوشه ام در خطرست
لایه لایه روله لایه رَه بَنَه ماه گیرِسَه شوگار سیایَه
لا لا لا لا _فرزندم_ لا لا! راه بسته,ماه گرفته,شباهنگام سیاهست
شَل و شَکَت عازیتی غم دِ بارِم
کُوهسارِ سر بَه چَمو بَگوآرِم
زخمی و خسته,عزادار و پر از غمم
ای کوهسار! سر فرو آر تا بگذرم
اِ خاکِه نه مَنَه تاو نه مَنَه طاقت
لَش ِ کُورپه کَم بَسو تو و ِ امانت
ای خاک!نه مانده تاب,نه مانده طاقت
تن جگرگوشه ام را به امانت بستان
اِ برف ِ! دخیلِتِه زیتِر بَتاویا
کُورپه کَم سردِش موئه و تَکِ تَنیا
ای برف! دخیلت را زودتر آب کن!
جگرگوشه ام سردش می شود و تک و تنها
لایه لایه روله لایه رَه بَنَه ماه گیرِسَه شوگار سیایه
لا لا لا لا _فرزندم_ لا لا! راه بسته,ماه گرفته,شباهنگام سیاهست
روله سیقِه تِوُ خالیا گوشه لوئِت بام
وِ سیقه او پرخاشیا پَر ِ تُولِت بام
فرزندم! فدای تبخال های گوشه ی لبت شوم
فدای اون چروک های جلوی پیشانیت شوم!
چی کِنِم چی نَکِنِم جام تَنگِلآتَه
دوسه کَم دُو کِئُونِ شوگار اَنگِلآته
چه کنم؟چه نکنم؟در تنگنایم
دوستم از سر شب تا به حال در انتظارست
رِت بوئیت بَلکِم که ماه سر وِش دِرارَه
رُوشنائی بیه و ِ رَش تا بَگوآرَه
بروید بگویید بلکه ماه برایش نمایان شود
روشنایی به راهش بدهد تا بگذرد
لایه لایه روله لایه,لالایی سیت می کِنم تا ماه دِرآیَه
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان