سال نو

بیهوده است گفتن، بیهوده تر شنیدن
دردِ نگفتنی را باید فقط کشیدن

انگار خواجه حافظ با چند بیتِ نافذ
پیچید نسخه ام را از زندگی بریدن

حال دلم خرابُ و در پیش رو سرابُ و
بخت سیه به خوابُ و از خویشتن رمیدن

بر من گذشت سالی هر لحظه اش ملالی
مرغ سعادت استُ و از بام من پریدن

خوش باد روزگارت، آسودگی کنارت
چشمم به خط پایان آماده ی رسیدن