معمای عشق

سینهیِکَسنیستدگـرجایِعشق
رفته زِ یادِ همه ، غوغـایِ عشق
کارِ دهــان ها ، شـده زخمِ زبان
گوش ، دگــر نشنَوَد آوایِ عشق
قصه یِ عُشــّاق ، نگـــوید کَسی
حلّ نشده ، مانـده معمـّایِ عشق
همّتِ فرهادوَشی ، کو ،کجاست
لایق و شـایستهیِ دیبــایِ عشق
کَس نتوان جُست دراین روزگار
طالبِ یوسف،چو زلیخـایِ عشق
گرچهشکستهستسبویی،زِ قیس
سنگِ جفـا بود ، نه لیــلایِ عشق
نیستچو وامِق،که پریشان شَوَد
نه اثــری هست ، زِ عُـذرایِ عشق
هست گُل انــدام ، فراوان به شهر
پاک دلی کو ، چو حُسینـایِ عشق
در دلِ حــــامی ، بُـــوَد ایــن آرزو
پُر شَوَد هر خانه ، زِ جویایِ عشق