انجمن شاعران ایران
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
عكس العمل
منم كه"روز"شد اما به"ماه"ايمان داشت
كه لحظه هاي تباهم به"آه"ايمان داشت
پس از تو اشك نبايد پناه من بشود...
برادري كه ندارم به چاه ايمان داشت
تو سرسپرده ترين مهره ي ِمرا كشتي
و باز مهره ي ِديگر به شاه ايمان داشت
به"سوزني"كه نبودم ولي نمي گشتي
دلم به شوق ِنگاهت، به"كاه"ايمان داشت
تو سربه راه ترين اشتباه ِممكن من...
كه با تمام وجودش به راه ايمان داشت
به دست ِماه،تو هم توی چاه می افتی
پلنگ مرده ي من هم به ماه ايمان داشت!
..........................منم كه"روز"شد اما به"ماه"ايمان داشت
كه لحظه هاي تباهم به"آه"ايمان داشت
پس از تو اشك نبايد پناه من بشود...
برادري كه ندارم به چاه ايمان داشت
تو سرسپرده ترين مهره ي ِمرا كشتي
و باز مهره ي ِديگر به شاه ايمان داشت
به"سوزني"كه نبودم ولي نمي گشتي
دلم به شوق ِنگاهت، به"كاه"ايمان داشت
تو سربه راه ترين اشتباه ِممكن من...
كه با تمام وجودش به راه ايمان داشت
به دست ِماه،تو هم توی چاه می افتی
پلنگ مرده ي من هم به ماه ايمان داشت!
............
.....
.
يك مشت هذيان ...
چهار صبح
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان