پس نزن

خاطراتم را که بردی خاطرم را پس نزن
بال پروازی من باش و پرم را پس نزن


دفتر شعرم غزلهای دل سوزانم است
آتشی بر باورم،خاکسترم را پس نزن


طبع جان رویای بودن با تو را تحریر کرد
دست کم خواننده باش و دفترم را پس نزن

با تمام زیرکی مهمان جان و دل شدی
میزبانت می شوم،شور وشرم را پس نزن

عشق دارد میچکد قابل نمیدانی چرا
در نگاهم غرق شو، چشم ترم را پس نزن


خوب یا بد را نمی دانم پیمبرگونه ای
بانی بهتر شدن باش و شرم را پس نزن

آنقدر می گویم و میخوانمت در ماورا
آخرش باید بیایی "در برم"را پس نزن
#بهناز_سمیعی_نژاد
۹۵/۷/۲۹