عصیانی به نام زندگی

چه بی گناه
افتادیم در عصیانی
که نامش زندگیست
هنوز شانه هایم
معطر از بوسه های آدم
من
فرو افتادم
در تاریخی که مردمانش
برای عفتشان
روزی هزار بار
فرشته ای را در خود میکشند
اینجا
کسی با نور
خودش را نمیشوید
و در کوچه ها
حسرت خیرات میکنند...


#مستانه_دادگر