گل در بیابان!

گلبرگ گل با رنگ خود بس دلربایی می کند
غافل شده در گلسِتان خود را فدایی می کند

من شرم نرگس نیستم یا رز به دستان شما
آنی که پر پر میشود، یاد خدایی می کند

زیباترینها بعد من بشکفته خواهدشد ولی
این حجم و عطر و شیوه ام مطلوب زایی می کند

باید که بشکافم نهان تا دیده ها روشن شود
گاهی میان ظلمتی کشور گشایی می کند

در انزوای صورتم باید خرامان رفت تا
امیال مستهلک شده میل رهایی می کند

هم کیش با رنگ تو ام تقدیر را بازی نده
تا کی دل بیرحم تو همتا زُدایی می کند؟

در این بیابان ساکنم مغلوب باد وحشی ام
در این سراب آباد گل، میل جدایی می کند
#بهنازسمیعی نژاد
95.06.20